Σας το υποσχεθήκαμε για την Δευτέρα το ξέρω, αλλά κάλιο αργά παρά ποτέ!
Θα το βρείτε και εδώ σε μορφή pdf για εύκολη εκτύπωση και αρχειοθέτηση..
Ήρθε η ώρα να τεκμηριώσουμε μια και καλή με αναντιμετώπιστα επιχειρήματα (πλέον και στα Ελληνικά) πάνω σε πολύ σοβαρά δογματικά θέματα τα οποία ξεφεύγουν από την απλή «θεολογική» συζήτηση, διότι αφορούν πάρα πολύ σοβαρά κοινωνικά θέματα-ακόμη και την ίδια την ύπαρξη της ζωής.Προς το παρόν τόσο το μπλόγκ μαςόσο και η Πύλη ενημέρωσης για τους Μάρτυρες του Ιεχωβά, δεν επιθυμεί να εμπλακεί σε ατέρμονες «θεολογικές» συζητήσεις περί του τι ερμηνεία πρέπει να δώσουμε στο τάδε χωρίο της Π.Δ. ή στο δείνα χωρίο της Κ.Δ.. Οι πιστοί μας αναγνώστες το γνωρίζουν ήδη αυτό.
Στο παρόν κείμενο, το οποίο πρέπει να διαβάσετε ΟΠΩΣΔΗΠΟΤΕ, δενμιλάμε εμείς!. Συγγραφέας είναι ο Ρέημοντ Φραντς ( RaymondFranz) oοποίος υπήρξε για 50 σχεδόν χρόνια Μάρτυρας του Ιεχωβά και τα 9 από αυτά μέλος του ΑΝΩΤΑΤΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ τους, γνωστό ως «Κυβερνών Σώμα» (GoverningBody).Το παρακάτω κείμενο που θα διαβάσετε είναι το 9οκεφάλαιοαπό το 2οβιβλίο του (βλέπε σχετικό αρχείο βιβλιοπαρουσίασης εδώ) με τίτλο «Αναζητώντας την Χριστιανική Ελευθερία» ("InSearchofChristianFreedom") το οποίο κυκλοφορεί στα Ελληνικά από τις εκδόσεις ΜΟΡΦΗ. Πρόκειται για μια ανεπίσημη μετάφραση που προϋπήρξε της επισήμου εκδόσεως του βιβλίου τον Δεκέμβριο του 2009.
(Σημείωση: Toπαρόν κεφάλαιο έχει ανανεωθεί στην έκδοση 2007 του βιβλίου αυτού, αντικατοπτρίζοντας τις πρόσφατες ΑΛΛΑΓΕΣ της Εταιρείας Σκοπιά [!]και μπορείτε να το διαβάσετε στα Ελληνικά αγοράζοντας το βιβλίο που κυκλοφορεί).
ΑΙΜΑ ΚΑΙ ΖΩΗ, ΝΟΜΟΣ ΚΑΙ ΑΓΑΠΗ
Το γράμμα θανατώνει, αλλά το πνεύμα δίνει ζωή.
2 Κορινθίους 3:6, Νέα Αναθ. Στερεότυπη Μετάφραση
Αυτά που συζητούνται τώρα δεν υπονοούν με κανένα τρόπο ότι η χρήση του αίματος δεν συνεπάγεται σε μεγάλο βαθμό ένα σοβαρό κίνδυνο. Το ότι υπάρχει κίνδυνος είναι ένα απλό γεγονός. Ούτε υπονοούν με οποιονδήποτε τρόπο ότι το άτομο που κάνει μια προσωπική, δίχως εξαναγκασμό, επιλογή να αποφύγει μεταγγίσεις (ή να δεχθεί συστατικά ή κλάσματα του αίματος, γι' αυτό το ζήτημα) για καθαρά θρησκευτικούς λόγους, ενεργεί ακατάλληλα. Ακόμη και πράξεις που είναι κατάλληλες αυτές καθ' εαυτές καθίστανται λανθασμένες εάν γίνονται με κακή συνείδηση. Όπως το θέτει ο απόστολος: "Θεωρείστε ευτυχισμένο τον άνθρωπο που μπορεί να αποφασίζει χωρίς να πηγαίνει ενάντια στη συνείδησή του ...; ...; ...;κάθε πράξη που γίνεται με κακή πίστη είναι αμαρτία."(Ρωμ.14:22,23-JB) Εν όψει των απoδείξεων που θα παρουσιαστούν, εάν ορισμένοι ενδοιασμοί σχετικά με το αίμα αντανακλούν μιαν αδύναμη ή ισχυρή συνείδηση, αφήνω στον αναγνώστη να το κρίνει.
Ταυτόχρονα, η σοβαρότητα της ευθύνης μιας οργάνωσης που επιβάλλει τις απόψεις της στη συνείδηση ενός ατόμου σε τέτοια κρίσιμα ζητήματα δεν πρέπει ποτέ να υποτιμάται. Αυτά που έχουν συμβεί με την Εταιρία Σκοπιά στον τομέα του αίματος αντικατοπτρίζουν με ισχυρό τρόπο το πώς η αυστηρή προσκόλληση στο νόμο, ο νομικισμός, μπορεί να οδηγήσει μια οργάνωση σε ένα βάλτο ασυνεπειών, με σοβαρή πιθανότητα να υποφέρουν τα μέλη της οποιεσδήποτε δυσμενείς επιπτώσεις προκύπτουν.
Ξεκινώντας από τα τέλη της δεκαετίας του 1940,η Οργάνωση ανήγγειλε μιαν απόλυτη απαγόρευση αποδοχής αίματος σε κάθε μορφή, πλήρη ή κλασματική. Κατόπιν, με το πέρασμα των ετών προσέθετε νέους κανόνες οι οποίοι υπεισέρχονταν σε όλο και περισσότερες τεχνικές πτυχές του ζητήματος. Ο χάρτης που ακολουθεί παρουσιάζει την τρέχουσα θέση της Οργάνωσης (το 1991) για τη χρήση του αίματος.
Απαγορευμένα συστατικά αίματος Επιτρεπόμενα συστατικά αίματος
και πρακτικές και πρακτικές
----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
--Πλήρες αίμα --Λευκωματίνη
--Πλάσμα --Ανοσοσφαιρίνες
--Λευκά αιμοσφαίρια --Αιμοφιλικά σκευάσματα
(Λευκοκύτταρα) (παράγων VIII& IX)
--Ερυθρά αιμοσφαίρια --Εκτροπή του αίματος του ασθενούς
--Αιμοπετάλια μέσω καρδιοπνευμονικής συσκευής
--Αποθήκευση αίματος του (αντλίας) ή άλλη εκτροπή όπου η εξω-
ασθενούς για επακόλουθη σωματική κυκλοφορία δεν διακόπτεται.
Μετάγγιση
----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Η Οργάνωση τώρα κατατάσσει τα στοιχεία του αίματος είτε σε "πρωτεύοντα" συστατικά είτε σε "δευτερεύοντα" συστατικά (το αποτέλεσμα αυτού του διαχωρισμού εμφανίζεται στον χάρτη που παρουσιάζεται). Αυτή καθ' εαυτή η κατηγοριοποίηση αντανακλά την αυθαίρετη φύση, καθώς και την ασυνέπεια, τέτοιων κανόνων. Πού έδωσε ο Θεός σε ανθρώπους την εξουσία να προβαίνουν σε ένα τέτοιο διαχωρισμό; Σε ποια βάση το διαχωρίζουναπλά σε μια ορισμένη αναλογία του συνόλου, κι' αν έτσι, ποιό είναι το σημείο καμπής στην αναλογία που διαχωρίζει τα "πρωτεύοντα" από τα "δευτερεύοντα"; Ή το διαχωρίζουν στη βάση του πόσο ζωτικός είναι ο ρόλος που παίζει κάθε συστατικό; Εάν είναι έτσι, πώς αξιολογούν και καθορίζουν τη σχετική σπουδαιότητα αυτού του ρόλου;
Σε ιδιωτική συζήτηση, ακόμη και ο πρώην επικεφαλής του ιατρικού προσωπικού των Κεντρικών Γραφείων, διπλωματούχος γιατρός παθολόγος,ανεγνώρισε τη δυσκολία στην ταξινόμηση ενός στοιχείου αίματος στα πρωτεύοντα ή τα δευτερεύοντα, εν όψει του γεγονότος ότι εάν ένα άτομο χρειάζεται ένα ιδιαίτερο στοιχείο αίματος για να σώσει τη ζωή του τότε εκείνο το στοιχείο σαφώς είναι πρωτεύον γι' αυτόν. (Μολαταύτα, ο Δρ Λόουελ Ντίξον υποστηρίζει την πολιτική της Σκοπιάς και είναι ο συγγραφέας ή συνεργαζόμενος συγγραφέας διαφόρων άρθρων πάνω στο ζήτημα του αίματος που δημοσιεύονται στις εκδόσεις της εταιρίας Σκοπιά.) Αλλά στην πραγματικότητα η ασυνέπεια προχωρεί πολύ περισσότερο.
Όταν τίθεται το ερώτημα γιατί δεν απαγορεύει τη χρήση όλων των συστατικών του αίματος, η εταιρία Σκοπιά έχει εξηγήσει την πολιτική των αλλαγών που επιτρέπουν τη χρήση των καταχωρημένων στον κατάλογο κλασμάτων του αίματος, λέγοντας ότι αυτά χρησιμοποιούνται "σε πολύ μικρές ποσότητες" και αυτό τοποθετεί τη χρήση τους εντός του πεδίου της ατομικής συνείδησης. Εάν, όμως, κάποιος το εξετάσει προσεκτικά, βρίσκει αποδείξεις που δείχνουν άγνοια, ή συγκάλυψη γεγονότων, γεγονότων που με ισχυρό τρόπο εκθέτουν τη θέση της οργάνωσης ως θέση χωρίς νόημα. Εξετάστε τα ακόλουθα:
Οι σθεναρές δηλώσεις της εταιρίας Σκοπιά ενάντια στη χρήση "πλήρους αίματος", ηχούν πολύ εντυπωσιακές σε πολλούς Μάρτυρες. Παρότι ήταν κοινές στις δεκαετίες του '50 και του '60, τέτοιες μεταγγίσεις "πλήρους αίματος" σήμερα, στην πραγματικότητα, είναι αξιοσημείωτα σπάνιες. Στις περισσότερες περιπτώσεις στον ασθενή δίδεται το ιδιαίτερο συστατικό του αίματος που αυτός ή αυτή χρειάζεται. Τον καιρό που διαχωρίζεται, η μεγαλύτερη ποσότητα αίματος διαχωρίζεται σε ένα αριθμό συστατικών (πλάσμα, λευκά αιμοσφαίρια, ερυθρά αιμοσφαίρια κ.ο.κ.) και αποθηκεύονται για μελλοντική χρήση. Τα περισσότερα αποστέλλονται σε διάφορες ιατρικές υπηρεσίες. Στην πλειονότητα των περιπτώσεων, λοιπόν, όταν ένας Μάρτυρας έρχεται αντιμέτωπος με το ζήτημα της μετάγγισης, το θέμα που τίθεται δεν είναι η χρήση πλήρους αίματος αλλά κάποιου συστατικού του αίματος.
Η ασυνέπεια της πολιτικής της εταιρίας Σκοπιά ως προς την αποδοχή ή μη αποδοχή συστατικών αντικατοπτρίζεται στην πολιτική της ως προς το πλάσμα. Όπως μπορεί να φανεί στο χάρτη που έχει παρθεί από το τεύχος του Ξύπνα! 22 Οκτωβρίου 1990,το πλάσμα αποτελεί το 55% τοις εκατό, περίπου, του όγκου του αίματος. Είναι φανερό ότι τοποθετείται από την εταιρία Σκοπιά στον κατάλογο των απαγορευμένων "πρωτευόντων συστατικών" με βάση τον όγκο του. Στην πραγματικότητα, όμως, το πλάσμα είναι απλό νερό σε ποσοστό 93% τοις εκατό! Ποιά είναι τα συστατικά του εναπομένοντος 7% τοις εκατό; Τα κύρια είναι λευκωματίνη, σφαιρίνες, (των οποίων οι ανοσοσφαιρίνες είναι τα πιο ουσιώδη μέρη) ιωνοδογόνοι και πηκτικοί παράγοντες (που χρησιμοποιούνται σε αιμοφιλικά σκευάσματα).Αυτά ακριβώς είναι τα συστατικά που η οργάνωση κατατάσσει στα επιτρεπόμενα για τα μέλη της!Το πλάσμα είναι απαγορευμένο, εντούτοις, τα κύρια συστατικά του είναι επιτρεπτάμε την προϋπόθεση ότι εισάγονται στο σώμα ξεχωριστά. Όπως κάποιο άτομο παρατήρησε, είναι ωσάν ένα άτομο να λαβαίνει εντολή από το γιατρό να σταματήσει να τρώει σάντουϊτς με χοιρινό και τυρί, αλλά του επιτρέπεται να παραμερίζει το σάντουϊτς και να τρώει το ψωμί το χοιρινό και το τυρί ξεχωριστά, όχι ως σάντουϊτς.
Τα λευκοκύτταρα, που συχνά αποκαλούνται "λευκά αιμοσφαίρια", απαγορεύονται επίσης. Στην πραγματικότητα, ο όρος "λευκά αιμοσφαίρια" είναι μάλλον παροδηγητικός. Και αυτό διότι τα περισσότερα λευκοκύτταρα του σώματος ενός ατόμου, στην πραγματικότητα, βρίσκονται έξω από το αιματολογικό σύστημα. Το σώμα ενός ατόμου περιέχει περίπου 2 με 3 κιλά λευκοκύτταρα και μόνο το 2-3 τοις εκατό απ' αυτά βρίσκονται μέσα στο αιματολογικό σύστημα. Το άλλο 97-98 τοις εκατό διαχέεται σε ολόκληρο τον σωματικό ιστό,σχηματίζοντας το αμυντικό (ή ανοσοποιητικό) του σύστημα.
Αυτό σημαίνει ότι ένα άτομο που δέχεται μια μεταμόσχευση οργάνου ταυτόχρονα δέχεται στο σώμα του περισσότερα ξένα λευκοκύτταρα από ότι αν είχε δεχθεί μια μετάγγιση αίματος. Αφού η οργάνωση της Σκοπιάς τώρα επιτρέπει τις μεταμοσχεύσεις οργάνων, η ανυποχώρητη στάση της εναντίον των λευκοκυττάρων, ενώ επιτρέπει άλλα συστατικά του αίματος, είναι χωρίς νόημα. Μπορεί μόνο να αμύνεται με τη χρήση περίπλοκων συλλογισμών
ασφαλώς, όμως, όχι πάνω σε οποιαδήποτε ηθική ή λογική βάση. Η αυθαίρετη διαίρεση του αίματος σε "πρωτεύοντα" και "δευτερεύοντα" συστατικά φαίνεται να είναι χωρίς έγκυρη βάση. Η οργάνωση προφανώς απαγορεύει το πλάσμα--παρότι είναι κυρίως νερό--λόγω του όγκου του (55% του αίματος)εντούτοις, απαγορεύει τα λευκοκύτταρα τα οποία, όπως δείχνει ο χάρτης του Ξύπνα! αποτελεί μόνο το ένα δέκατο (1/10) του 1% (.001) του αίματος!
Η απουσία ηθικής ή λογικής βάσεως γι' αυτή τη θέση φαίνεται επίσης από το ότι το ανθρώπινο γάλα περιέχει λευκοκύτταρα, περισσότερα λευκοκύτταρα, στην πραγματικότητα, από όσα βρίσκονται σε μια συγκρίσιμη ποσότητα αίματος. Το αίμα περιέχει περίπου 4.000 έως 11.000 λευκοκύτταρα ανά κυβικό χιλιοστό του μέτρου (milmeter), ενώ στο γάλα μιας μητέρας τους πρώτους λίγους μήνες του γαλακτισμού (της περιόδου θηλασμού) μπορεί να περιέχει έως 50.000 λευκοκύτταρα ανά κυβικό χιλιοστόμετρο. Αυτό ισοδυναμεί με πέντε έως δώδεκα φορές μεγαλύτερη ποσότητα από ό,τι στο αίμα!
Αυτό αφήνει τα ερυθροκύτταρα (ερυθρά αιμοσφαίρια) και τα αιμοπετάλια να παραμένουν στον απαγορευμένο κατάλογο. Τι μπορούμε να πούμε για τα επιτρεπόμενασυστατικά;
Ένας πρωτεύων παράγοντας που πρέπει να'χουμε κατά νού είναι ότι η επιχειρηματολογία της οργάνωσης της Σκοπιάς αντλεί υποστήριξη από τις πρόνοιες του Μωσαϊκού νόμου που προστάζει το αίμα των σφαγμένων ζώων να χύνεται κάτω, κάτι που η οργάνωση χρησιμοποιεί για να δικαιολογήσει την αντίθεσή της σε οποιαδήποτε αποθήκευση ανθρωπίνου αίματος. Θυμηθείτε επίσης ότι παρουσιάζει τα συστατικά του αίματος που επιτρέπει να απαρτίζονται μόνο από αμελητέα ποσότητα αίματος. Εξετάστε κατόπιν αυτούς τους παράγοντες σχετικά με τα συστατικά τα οποία ταξινομεί ως επιτρεπόμενα.
Ένα από αυτά είναι η λευκωματίνη. Οι λευκωματίνες χρησιμοποιούνται πρωτίστως σε σχέση με εγκαύματα και έντονη αιμορραγία. Ένα άτομο με εγκαύματα τρίτου βαθμού στο 30 έως 50 τοις εκατό του σώματός του θα χρειαζόταν περίπου 600 γραμμάρια λευκωματίνη. Η πολιτική της εταιρίας Σκοπιά θα το επέτρεπε αυτό.Πόσο αίμα θα χρειαζόταν για να εξαχθεί αυτή η ποσότητα; Θα απαιτούσε 10 έως 15 λίτρα αίματος για να παραχθεί αυτη η ποσότητα λευκωματίνης. Αυτό δύσκολα μπορεί να χαρακτηρισθεί "μικρή ποσότητα". Επίσης είναι φανερό ότι τα λίτρα του αίματος από το οποίο εξήχθη ήταν αποθηκευμένα, "δεν χύθηκαν κάτω".
Παρομοίως και με τις ανοσοσφαιρίνες(σφαιρίνες γάμμα). Για να παραχθεί επαρκής ποσότητα σφαιρίνης γάμμα για μια ένεση με σύριγγα (έναν εμβολιασμό που πρέπει να κάνουν τα άτομα που ταξιδεύουν σε ορισμένες νότιες χώρες ως προστασία κατά της χολέρας, περιλαμβανομένων και των Μαρτύρων του Ιεχωβά) χρειάζονται κοντά 3 λίτρα αίματος ως πηγή εφοδιασμού. Αυτό είναι ακόμη περισσότερο αίμα από ό,τι γενικά χρησιμοποιείται για μια κοινή μετάγγιση αίματος. Και πάλι, η σφαιρίνη γάμμα αντλείται από αίμα που είναι αποθηκευμένο, που "δεν χύθηκε κάτω".
Απομένουν τα αιμοφιλικά σκευάσματα (παράγοντες VIII& IX). Πρίν αυτά τα σκευάσματα έλθουν σε χρήση, ο μέσος όρος ζωής ενός αιμοφιλικού την δεκαετία του 1940,ήταν 16.5 χρόνια. Σήμερα, η ζωή ενός αιμοφιλικού μπορεί να φτάσει το φυσιολογικό προσδόκιμο ζωής, πράγμα που οφείλεται σ' αυτά τα σκευάσματα που εξάγονται από το αίμα. Για να παραχθούν σκευάσματα που χρειάζονται για να διατηρηθεί ένας αιμοφιλικός στη ζωή όλη αυτή την περίοδο εκτιμάται ότι θα απαιτούσε την εξαγωγή του από 100.000 λίτρα αίματος. Παρότι τα αιμοφιλικά σκευάσματα καθ' εαυτά αντιπροσωπεύουν μόνο ένα κλάσμα του συνόλου, όταν αναλογιστούμε την πηγή τους πρέπει να ρωτήσουμε πώς είναι δυνατόν να θεωρείται ότι περιλαμβάνει μια "μικρή ποσότητα" αίματος; (Αυτή η εκτίμηση είναι πολύ συντηρητική. Ο πραγματικός αριθμός πρέπει να είναι μεγαλύτερος. Η Σκοπιά 15-6-1985 σελ.30, αναφέρει ότι "κάθε παραλαβή του παράγοντα VIIIπαράγεται από πλάσμα που συγκεντρώνεται από 2.500 δωρητές αίματος").
Η χρήση οποιουδήποτε από αυτά τα συστατικά αίματος υποδηλώνει καταφανώςαποθήκευση μεγάλων, ακόμη και μαζικών ποσοτήτων αίματος. Η οργάνωση της εταιρίας Σκοπιά, από τη μια μεριά κρίνει ως επιτρεπτή τη χρήση αυτών των συστατικών αίματος--και συνεπώς την αποθήκευση που συνεπάγεται η εξαγωγή και η παραγωγή τους--ενώ από την άλλη μεριά δηλώνει ότι αντιτίθεται στην αποθήκευση του αίματος ως Γραφικώς καταδικασμένης. Αυτή είναι η μόνη αιτιολογία που δίνουν για την απαγόρευση της χρήσης αυτόλογου αίματος ενός Μάρτυρα (δηλαδή,την αποθήκευση του αίματος ενός ατόμου και κατόπιν την επιστροφή του στο κυκλοφορικό του σύστημα κατά τη διάρκεια μιας μεταγενέστερης εγχείρησης).Είναι σαφές ότι οι θέσεις που διατυπώνονται είναι αυθαίρετες, ασυνεπείς και αντιφατικές. Είναι δύσκολο να πιστέψουμε ότι οι διαμορφωτές και οι συγγραφείς επίσης των εξηγήσεων και της υπεράσπισης, αυτής της πολιτικής, αγνοούν τόσο τα γεγονότα ώστε να μη διακρίνουν την ασυνέπεια και την αυθαιρεσία που περιλαμβάνεται. Εντούτοις, μόνον έτσι θα μπορούσε η τοποθέτηση αυτή να γλυτώσει τον χαρακτηρισμό της ανέντιμης θέσης.
Το να θέτουμε κανόνες σε ζητήματα υγείας και ιατρικής θεραπείαςαπαγορεύοντας τούτο και επιτρέποντας εκείνο--ισοδυναμεί με το να περπατάμε σε επικίνδυνο έδαφος.Στη μια περίπτωση ίσως αποδειχθούμε ένοχοι δημιουργίας παράλογου φόβου, και στην άλλη ίσως δημιουργούμε μια εσφαλμένη αίσθηση ασφάλειας. Η πορεία της σοφίας--και της ταπεινότητας--είναι να αφήνουμε την ευθύνη της απόφασης σε τέτοιες διαφορές εκεί που κατά πρώτον ανήκει, στη συνείδηση του ατόμου.
Διάφορα άρθρα της εταιρίας Σκοπιά στο θέμα του αίματος τονίζουν την "ασυμβίβαστη" θέση που λαμβάνει η οργάνωση, συχνά επαινώντας την πολιτική της ως διαφυλάττουσα την υγεία και τη ζωή των μελών της. Σπάνια, όμως, διαβάζουμε οποιαδήποτε πληροφορία ή εμπειρίες δυσμενείς ως προς την πολιτική αυτή.
Πρόσφατα άρθρα ισχυρίζονται ότι η πολιτική της οργάνωσης έχει προστατεύσει τα μελη της από το να προσβληθούν από AIDS.Τον ισχυρισμό αυτόν τον προβάλλει το Ξύπνα! της 8ηςΟκτωβρίου 1988.Το ίδιο άρθρο επισημαίνει, στη σελίδα 11 ότι, "από το 1985 περισσότεροι από 10.000 Αμερικανοί με σοβαρή αιμοφιλία μολύνθηκαν με τον ιό του AIDS.Toτεύχος του Ξύπνα! 22 Οκτωβρίου 1990,σελίδα 8,επανέρχεται στο θέμα λέγοντας: " Αιμοφιλικοί, οι περισσότεροι από τους οποίους χρησιμοποιούν ένα πηκτικό παράγοντα που έχει βάση το πλάσμα για να αντιμετωπίσουν την ασθένειά τους αποδεκατίστηκαν. Στις Ηνωμένες Πολιτείες το 60 έως και 90 τοις εκατό απ' αυτά τα άτομα προσβλήθηκε από AIDSπρίν ακόμα εφαρμοστεί η υποβολή του φαρμάκου σε θερμική επεξεργασία για την απαλλαγή του από τον HIV." Παρομοίως, η Σκοπιά 15 ΙΟΥΝΙΟΥ 1985,σε ένα άρθρο με τίτλο "Η Βρετανία, το Αίμα και το AIDS" αναφέρει στη σελίδα 30 ότι, "κάπου 70 εκατομμύρια μονάδες συμπυκνωμένου παράγοντα VIII" εισήχθησαν από τις Ηνωμένες Πολιτείες για την θεραπεία Βρετανών αιμοφιλικών και συνεχίζει λέγοντας: "φαίνεται ότι με την εισαγωγή αυτού του προϊόντος του αίματος ο ιός του AIDSμεταφέρθηκε στα Βρετανικά αποθέματα".
Ενώ αυτά τα άρθρα περιέχουν πολλούς επαίνους για την προστατευτική αξία της πολιτικής της οργάνωσης στο ζήτημα του αίματος, υπάρχει ένα πράγμα που όλα αυτά τα άρθρα δεν επισημαίνουν στους αναγνώστες τους. Και αυτό είναι ότι εκείνοι οι αιμοφιλικοί που μολύνθηκαν μ' αυτόν τον τρόπο απέκτησαν αυτή την μόλυνση από μια πηγή αίματος την οποία η εταιρία Σκοπιά έχει επίσημα ανακηρύξει ως επιτρεπτή: τον παράγοντα VIII, αιμοφιλικό σκεύασμα που εξάγεται από πλάσμα. Όπως δείχνει το Ξύπνα! 22 Οκτωβρίου 1990 στις σελίδες 7 και 8,κάποια περιστατικά μόλυνσης με AIDSπροήλθαν από μεταμοσχεύσεις ιστών οι οποίες, παρομοίως, ανεκηρύχθησαν επιτρεπτές από την οργάνωση.
Όλα αυτά αντικατοπτρίζουν το πόσο ανόητο και τελικά λάθος είναι για μια οργάνωση να ισχυρίζεται ότι έχει τη σοφία και τη θεία εξουσία να δρομολογεί την ανάπτυξη ενός πολύπλοκου συνόλου κανόνων και τεχνικών διαχωρισμών, και κατόπιν να τους επιβάλλει ως υποχρεωτικό ηθικό κώδικα, αποφασίζοντας για τους άλλους σε ποια περίπτωση και υπό ποιες περιστάσεις ένα ζήτημα μπορεί να θεωρηθεί ότι είναι εντός ή εκτός του πεδίου της ατομικής συνείδησης. Οι κίνδυνοι που υπάρχουν στις μεταγγίσεις αίματος και συστατικών του αίματος ή κλάσματος είναι πραγματικοί. Ταυτόχρονα είναι επίσης αλήθεια ότι οι άνθρωποι μπορεί να πεθάνουν σε μια εγχείριση εξαιτίας ακατάσχετης αιμορραγίας. Η χρήση του δικού του αίματος κάποιου, που αποθηκεύεται μέχρι τον χρόνο της εγχείρησης, λογικά απευθύνεται σε άτομα που ενδιαφέρονται για την πιθανότητα μόλυνσης από αίμα. Εντούτοις όπως έχει φανεί, η οργάνωση θεωρεί ότι έχει την εξουσία να αποφαίνεται ότι αυτό βρίσκεται εκτός του πεδίου της προσωπικής απόφασης, απαγορεύοντας ακόμη και την "ενδοεγχειρητική" συλλογή αίματος (όπου, στη διάρκεια της εγχείρισης, κάποια ποσότητα αίματος αντλείται σε ένα πλαστικό δοχείο και κατόπιν επιστρέφεται στο σώμα).Και πολλές χιλιάδες άτομα είναι πρόθυμα να αρνούνται το δικαίωμά τους να παίρνουν την δική τους απόφαση σε τέτοια κρίσιμα ζητήματα, επιτρέποντας σε μια οργάνωση να αποφασίζει γι' αυτούς, ακόμη κι' αν η ιστορία της χαρακτηρίζεται από απροθυμία να αναγνωρίζει την ευθύνη της για τη ζημιά που μπορεί να προκαλέσει η πολιτική της.Τροφοδοτούμενοι σχεδόν αποκλειστικά από εκείνες τις εμπειρίες και τις δηλώσεις που είναι ευνοϊκές, σπάνια τους αναφέρονται αρνητικοί παράγοντες.
Εξετάστε ένα μόνο παράδειγμα, παρμένο από το περιοδικό Ντισκάβερ (Discover) του Αυγούστου 1988. Μια γυναίκα Μάρτυρας, αρχίζοντας από την ηλικία των 42,είχε κάνει επανειλημμένα χειρουργική αφαίρεση επανεμφανιζόμενων όγκων κύστεως για κάποια περίοδο μερικών ετών. Αυτή την τελευταία φορά έπρεπε να περιμένει υπερβολικά πολύ καιρό για να δεί το γιατρό της, αιμορραγούσε βαριά, και ήταν πολύ αναιμική. Επέμενε να μη δεχτεί μετάγγιση κι' αυτή η άρνησή της έγινε σεβαστή. Επί μια εβδομάδα οι ουρολόγοι προσπαθούσαν ανεπιτυχώς να σταματήσουν την αιμορραγία. Η τιμή του αίματός της συνέχιζε να πέφτει. Η γιατρός γράφοντας το άρθρο περιγράφει τι συνέβη:
Σταδιακά, καθώς η τιμή του αίματός της έπεφτε περισσότερο, οι ανάσες της κας Πέϋτον έγιναν σύντομες. Τα όργανα του σώματος χρειάζονται μια ορισμένη ποσότητα οξυγόνου για να λειτουργήσουν. Αυτό το οξυγόνο μεταφέρεται από τους πνεύμονες στην περιφέρεια μέσω μορίων αι μοσφαιρίνης στα ερυθροκύτταρα ...; ...; ...;..Η ιατρική ομάδα έδωσε στην κα Πέϋτον συμπληρωματικό οξυγόνο μέσω μιας μάσκας μέχρι που ανέ- πνεε ουσιαστικά καθαρό ΟΖ.Τα λίγα ερυθρά κύτταρα που είχε ήταν πλή- ρως φορτωμένα--αλλά δεν υπήρχαν αρκετά μέσα μεταφοράς στη διάθε- σή της για να μεταφέρουν την καύσιμη ύλη που χρειαζόταν το σώμα. Η επιθυμία της για αέρα αυξανόταν.Ο ρυθμός της αναπνοής της ανέβαινε. Γινόταν όλο και περισσότερο αδύναμη, εξαντλημένη και τελικάαναπό- φευκτα--οι μυϊκές ίνες της καρδιάς της διαδήλωσαν την απελπιστική τους ανάγκη για οξυγόνο. Ανέπτυξε συντριπτικό, έντονο πόνο στο στήθος.
Η γιατρός γράφοντας το άρθρο περιγράφει τα αισθήματά της φτάνοντας στο δωμάτιο της
ασθενούς:
Καθώς περπατούσα μέσα στο δωμάτιο ...;..τρόμαξα από την σκηνή που ήταν μπροστά μου. Στο επίκεντρο της προσοχής όλων ήταν μια μεγαλόσωμη γυναίκα με μάσκα οξυγόνου ασθμαίνοντας για αέρα, ανασαίνοντας γρηγορότερα από ό,τι φαινόταν ανθρωπίνως δυνατόν. Στο κεφάλι του κρεβατιού ήταν τρείς φίλες ομόπιστοι (Μάρτυρες) φροντίζοντάς την ...;Στο πλευρό της ήταν διάφοροι γιατροί--ένας ήλεγχε την πίεση του αίματος που έπεφτε, ένας άλλος αποσπούσε κάμποσο αίμα από μια αρτηρία. Το υγρό που αργά γέμιζε την σύριγγα είχε την πυκνότητα Χαβανέζικου Πάντς (ποτό με χυμό φρούτων και λικέρ) τα τέστ σ' αυτό απεκάλυψαν τιμή ερυθροκυττάρων μόνο 9 (το φυσιολογικό έπρεπε να ήταν 40). Από τον αναρτήρα του κρεβατιού κρεμόταν μια σακκούλα με κόκκινα ούρα. Η γυναίκα πέθαινε. Το καρδιογράφημα χάραζε βαθιές κοιλάδες, σημάδι ότι η καρδιά βασανιζόταν. Ήταν ζήτημα ωρών, η ζημιά που αντιπροσώπευαν οι ενδείξεις να γίνει αναντίστρεπτη.
Η γυναίκα έπεσε σε καρδιακή αναστολή.Μια ομάδα γιατρών και νοσο- κόμων άρχισαν προσπάθεια καρδιοπνευμονικής αναβίωσης, χορήγησαν επινεφρίνη και ατροπίνη, και έκαναν ηλεκτροσόκ στην καρδιά. Επανήλ- θε σε δραστηριότητα, μετά σταμάτησε πάλι. Περισσότερη CPR, περισσό- τερη επινεφρίνη και ατροπίνη, κι' άλλο ηλεκτροσόκ, περισσότερη CPR. Αυτό συνεχίστηκε για μια ώρα έως ότου δεν υπήρχε πλέον καμιά ελπίδα ή σκοπός. Η ασθενής ήταν νεκρή πέρα από κάθε δυνατότητα ανάκαμ- ψης.
Η παθολόγος που κάνει αυτή την περιγραφή δεν χαρακτήρισε τη γυναίκα απλά
φανατική. Γράφει:
Ήταν μια νοήμων γυναίκα μου είπαν, η οποία κατανοούσε πλήρως τις συνέπειες της απόφασής της. Αλλά μου φάνηκε ότι η κρίση της προέ- κυψε από μια τυφλή θέση που επιβλήθηκε από την πίστη της.
(Ελίζαμπεθ Ρόσεντλ, άρθρο με τίτλο "Τυφλωμένη από το Φώς", περιοδικό Ντισκόβερ
Αύγουστος 1988, σελίδες 28-30)
Εδώ ήταν μια γυναίκα που είχε επαναλαμβανόμενο πρόβλημα που απαιτούσε περιοδική εγχείρηση. Γνωρίζοντάς το αυτό μπορούσε να της προταθεί η αποθήκευση δικού της αίματος ως μια σφαλής, ενδεδειγμένη διαδικασία. Ο "θεοκρατικός νόμος", ωστόσο, το εμπόδιζε αυτό. Η υπακοή στον "θεοκρατικό νόμο" δεν της άφηνε καμιά προσωπική επιλογή στο ζήτημα.
Εάν η πολιτική της οργάνωσης ήταν πραγματικά Γραφικώς εδραιωμένη, τότε οποιεσδήποτε κακουχίες μπορούσαν να προκύψουν από την προσκόλληση σ' αυτή την τακτική--τέτοιες όπως η επιζήμια αναβολή ή η αποφυγή της εγχείρησης οφειλόμενη στο ενδιαφέρον ή την αβεβαιότητα για ζητήματα αίματος, ακόμη και η πραγματική απώλεια της ζωής λόγω της αίσθησης ότι βρισκόμαστε κάτω από θεία υποχρέωση να απορρίψουμε τα πάντα, ακόμη και τα "επιτρεπόμενα" συστατικά του αίματος--όλα θα μπορούσαν να θεωρηθούν κακουχίες που ένας υπηρέτης του Θεού πρέπει να είναι πρόθυμος να αντιμετωπίσει.
[ Το 1970,η σύζυγός μου υπέστη ακατάσχετη αιμορραγία έως θανάτου όταν
τα αιμοπετάλιά της από το όριο των 200.000 έως 40.000 ανά κυβικό χιλιοστό-
μετρο έπεσαν στα 15.000 ανά κυβικό χιλιοστόμετρο. Μετά από μέρες έντονης
αιμορραγίας εισήλθε σε ένα νοσοκομείο στο Μπρούκλυν και αμφότεροι,αυτή
κι' εγώ καταστήσαμε σαφή την απόρριψη των αιμοπεταλίων ή οποιωνδήποτε
άλλων προϊόντων που εξάγονται από το αίμα (περιλαμβανομένων και εκείνων
που από τότε κρίθηκαν από την οργάνωση "επιτρεπόμενα") Ευτυχώς,μετά από
παραμονή δύο εβδομάδων και συνεχή θεραπεία με στεροειδή, αυτή ανέκαμψε.
Αυτά, λοιπόν, που αναφέρω σ' αυτό το βιβλίο δεν είναι απόδειξη οποιασδήποτε
προσωπικής απροθυμίας να αντιμετωπίσω απώλεια εάν πίστευα ότι η προσκόλ-
ληση στο θέλημα του Θεού την απαιτούσε]
Πολλοί από τους Μάρτυρες του Ιεχωβά είναι πολύ ειλικρινείς στην προσκόλλησή τους στους κανόνες της οργάνωσής τους σχετικά μ' αυτό. Μερικοί απ' αυτούς έχουν δεί τα παιδιά τους να πεθαίνουν ως αποτέλεσμα αυτού και θα ήταν πολύ άδικο να υπονοήσουμε ότι αυτό οφείλεται στην έλλειψη πατρικής αγάπης από μέρους τους. Απλά έχουν αποδεχθεί ότι οι αρχές και η τακτική της οργάνωσης--παρότι περίπλοκα, ή ακόμη και συγκεχυμένα--θεμελιώνονται Γραφικώς και ως εκ τούτου είναι θεόδοτα. Παρ΄όλα αυτά, λίγοι ισχυρισμοί ήταν τόσο ασθενώς εδραιωμένοι.
Όπως επισημάνθηκε, μεγάλο μέρος της επιχειρηματολογίας της εταιρίας Σκοπιά επικεντρώνεται γύρω από εδάφια των Εβραϊκών Γραφών, κυρίως από τις διατάξεις του Μωσαϊκού νόμου. Ενώ η εταιρία αναγνωρίζει ότι οι χριστιανοί δεν βρίσκονται κάτω απ' αυτό το νόμο, παρατίθεται συχνάη περικοπή στη Γένεση, κεφάλαιο εννέα, εδάφια 1-7.Αυτά λένε:
"Και ο Θεός ευλόγησε τον Νώε και τους γιούς του και τους είπε: Να είστε
καρποφόροι και να πληθυνθείτε και να γεμίσετε τη γη. Φόβος δε και τρόμος
για εσάς θα βρίσκεται πάνω σε κάθε ζωντανό πλάσμα της γης και πάνω
σε κάθε πετούμενο πλάσμα των ουρανών, πάνω σε καθετί που κινείται πάνω
στη γη, και πάνω σε όλα τα ψάρια της θάλασσας. Στο χέρι σας δίνονται τώρα
αυτά. Κάθε κινούμενο ζώο που είναι ζωντανό μπορεί να χρησιμεύει ως τροφή
για εσάς. Όπως έκανα και με τη χλωρή βλάστηση, σας τα δίνω όλα.Αλλά κρέας
με την ψυχή του--το αίμα του--δεν πρέπει να φάτε. Και, εκτός από αυτό, το αίμα
σας των ψυχών σας θα ζητήσω πίσω. Από το χέρι κάθε ζωντανού πλάσματος
θα το ζητήσω πίσω, και από χέρι ανθρώπου ,από το χέρι καθενός που είναι
αδελφός του, θα ζητήσω πίσω την ψυχή του ανθρώπου. Όποιος χύσει αίμα αν-
θρώπου, από άνθρωπο θα χυθεί το αίμα του, γιατί κατά την εικόνα του Θεού
έκανε εκείνος τον άνθρωπο. Εσείς, όμως,να είστε καρποφόροι και να πληθυν-
θείτε και να γεμίσετε τη γη και να πληθυνθείτε σε αυτήν."
Προβάλλεται ο ισχυρισμός ότι, αφού όλοι οι άνθρωποι κατάγονται από τον Νώε και τους γιούς του, αυτές οι εντολές εφαρμόζονται ακόμα σε όλα τα άτομα.Υπονοείται ότι οι διατάξεις που αφορούν το αίμα στον Μωσαϊκό νόμο πρέπει να θεωρούνται ως απλές επαναλήψεις ή πρόσθετες λεπτομέρειες στον βασικό νόμο που τέθηκε αρχικά, κι' ως εκ τούτου έχει ακόμη ισχύ. Από την άλλη πλευρά,αφού οι χριστιανοί δεν βρίσκονται κάτω από τον Μωσαϊκό νόμο, είναι άσκοπο να παρατίθενται εδάφια από αυτόν ως σχετιζόμενα με το ζήτημα. Η Θεία απόφαση που αναφέρθηκε στον Νώε σχετικά με το αίμα ισχυρίζονται ότι έχει αιώνια εφαρμογή.
Εάν είναι έτσι, τότε δεν πρέπει εξίσου να αληθεύει και η εντολή που την συνοδεύει "να είστε καρποφόροι και να πληθυνθείτε και να γεμίσετε τη γη;" Κι' αν έτσι έχει η υπόθεση, πώς είναι δυνατόν η εταιρία Σκοπιά να ενθαρρύνει την αγαμία αλλά ακόμη και την ατεκνία μεταξύ των Μαρτύρων μελών που είναι έγγαμοι; Κάτω από την επικεφαλίδα "Η Τεκνοποίηση στο Λαό του Θεού", η Σκοπιά 1ηςΜαρτίου 1988, στη σελίδα 21, λέει ότι αφού ο λαός του Ιεχωβά έχει στη διάθεσή του μόνο ένα "σύντομο χρονικό διάστημα" για να τελειώσει το έργο που του έχει ανατεθεί, "είναι λοιπόν κατάλληλο να ρωτήσουν οι χριστιανοί τον εαυτό τους πώς ο γάμος ή, αν είναι ήδη παντρεμένοι, η απόκτηση παιδιών, θα επηρεάσει τη συμμετοχή τους σ' αυτό το ζωτικό έργο". Αναγνωρίζει ότι η τεκνοποίηση ήταν μέρος της εντολής του Θεού μετά τον κατακλυσμό, αλλά αναφέρει (σελίδα 20) ότι: "Σήμερα, η τεκνοποίηση δεν αποτελεί συγκεκριμένα μέρος του έργου που έχει αναθέσει ο Ιεχωβά στο λαό του ...; ...;Άρα, λοιπόν, το ζήτημα της τεκνοποίησης σ' αυτόν τον καιρό του τέλους είναι προσωπικό ζήτημα, και το κάθε αντρόγυνο θα πρέπει να αποφασίσει από μόνο του τι θα κάνει σ' αυτό το ζήτημα. Ωστόσο, επειδή "ο επίλοιπος καιρός είναι σύντομος", τα αντρόγυνα καλά θα κάνουν να ζυγίσουν με προσοχή και με προσευχή τα υπέρ και τα κατά που έχει η τεκνοποίηση σ' αυτούς τους καιρούς". Εάν τα λόγια του Ιεχωβά προς τον Νώε σχετικά με την τεκνοποίηση και την καρποφορία μπορεί να παραμερίζονται ως μη εφαρμόσιμα πλέον, πώς μπορεί να υποστηριχθεί με συνέπεια ότι τα λόγια του σχετικά με το αίμα πρέπει να θεωρείται ότι παραμένουν σε ισχύ, και επίσης να χρησιμοποιούνται ως βάση για να δικαιολογηθεί η εφαρμογή των διατάξεων του Μωσαϊκού νόμου σχετικά με το αίμα ωσάν να ισχύουν για τους χριστιανούς σήμερα;
Ωστόσο, ακόμη πιο σημαντικό, είναι ότι αυτά τα λόγια στη Γένεση ερμηνεύονται για να πουν κάτι εντελώς διαφορετικό από αυτό που πραγματικά λένε. Οποιαδήποτε ανάγνωση της περικοπής καθιστά σαφές ότι ο Θεός εκεί μιλάει για το αίμα, καθ' ολοκληρίαν, σε σχέση με την θανάτωση ζώων και ακολούθως με την θανάτωση ανθρώπων. Στην περίπτωση των ζώων, το αίμα τους χυνόταν σε προφανή αναγνώριση ότι η ζωή που θυσιάστηκε έτσι (για τροφή) πάρθηκε μόνο με θεία άδεια, όχι με φυσικό δικαίωμα. Με τον άνθρωπο, η έκχυση του αίματός του απαιτούσε τη ζωή εκείνου που έκανε την έκχυση αφού η ζωή ήταν δώρο του Θεού και πουθενά δεν υπήρχε εξουσιοδότησή του να αφαιρείται κατά βούλησιν από ανθρώπους. Το χυμένο αίμα των σφαγμένων ζώων και των σφαγμένων ανθρώπων αντικαθιστά την ζωή εκείνων που την έχασαν. Το ίδιο αληθεύει σχετικά με τα εδάφια του Μωσαϊκού νόμου που συχνά παρατίθενται τα οποία απαιτούν να χυθεί το αίμα. Σε όλες τις περιπτώσεις, αυτά ξεκάθαρα αναφέρονται στο αίμα των ζώων που έχουν σφαχτεί. Το αίμα αντιπροσώπευε τη ζωή που πάρθηκε,`όχι την ζωή που είναι ακόμα ενεργός στο πλάσμα.`[Αντίθετα με τους ισχυρισμούς της εταιρίας Σκοπιά,`στις Γραφές το αίμα καθ'εαυτό,`με συνέπεια αντιπροσωπεύει--όχι τη ζωή,`αλλά τον θάνατο--αντικαθιστώντας την ζωή που χάθηκε`ή θυσιάστηκε.`Συγκρίνετε Γένεση 4:10,11--37:22, Έξοδος 12:5-7 με 1 Πέτρου 1:18,19.Έξοδος 24:5-8-Ματθαίος 23:35-26:28-27:24,25`κ.ο.κ.`Όταν λειτουργεί ως μέρος του ζώντος πλάσματος τότε μπορεί να ειπωθεί ότι το αίμα αντιπροσωπεύει τη ζωή ή την ζώσα ψυχή.]
Οι μεταγγίσεις αίματος, ωστόσο, δεν είναι το αποτέλεσμα θανάτωσης είτε ζώων είτε ανθρώπων, διότι το αίμα προέρχεται από ένα δωρητή που εξακολουθεί να ζει. Αντί να αντιπροσωπεύει τον θάνατο κάποιου, αυτό το αίμα χρησιμοποιείται για τον ακριβώς αντίθετο σκοπό, δηλαδή, την διατήρησητης ζωής. Αυτό λέγεται, όχι για να ανακηρύξουμε τις μεταγγίσεις αίματος επιθυμητή πρακτική, ή ότι η καταλληλότητά της είναι αναμφισβήτητη, αλλά απλά για να δείξουμε ότι δεν υπάρχει πραγματική σύνδεση ή αληθινός παραλληλισμός μεταξύ της εντολής στη Γένεση σχετικά με την σφαγή και κατόπιν τη βρώση του αίματος των σφαγμένων ζώων και της χρήσης του αίματος στην μετάγγιση.Απλά δεν υφίσταται παράλληλο.
Τον Δεκέμβριο του 1981,ένας άνδρας που μελετούσε τότε με τους Μάρτυρες του Ιεχωβά, έγραψε στην εταιρία Σκοπιά, εκφράζοντας τη δυσκολία του να εναρμονίσει την πολιτική στις μεταγγίσεις αίματος με τα εδάφια που παρατίθενται ως βάση.
Η ανάλυσή του στα εδάφια αποκαλύπτει συμπεράσματα παρόμοια μ' αυτά που μόλις παρουσιάσθηκαν:
"Συνεπώς, αυτά τα εδάφια που παρατέθηκαν ανωτέρω σε μένα φαίνεται
να καταδεικνύουν ότι οι απαγορεύσεις εναντίον της βρώσης αίματος στην
Αγία Γραφή, αναφέρονται μόνο στην κατάσταση όπου ένας άνθρωπος
σκοτώνει το θύμα και κατόπιν χρησιμοποιεί το αίμα χωρίς να το επιστρέ-
φει στον Θεό, ο οποίος αυτός μόνο έχει το δικαίωμα να αφαιρέσει ζωή."
Ωστόσο, εντυπωσιάσθηκα μ' αυτή την πρόταση που διατυπώθηκε προς το τέλος της επιστολής:
"Ένα άλλο σημείο σε σχέση μ' αυτό το ίδιο ζήτημα που με ενόχλησε είναι
ότι οι Μάρτυρες του Ιεχωβά λένε ότι ο Θεός απαγορεύει τη βρώση
αίματος επειδή αυτό συμβολίζει τη ζωή,η οποία έχει μεγάλη αξία
στα μάτια του Θεού,κι ότι θέλει να εντυπώσει στη διάνοια του
ανθρώπου την αξία της ζωής μέσω της απαγόρευσης της βρώσης
αίματος.Και αυτό μου φαίνεται πολύ λογικό.Ωστόσο,δεν μπορώ να
κατανοήσω πώς μπορεί το σύμβολο να είναι μεγαλύτερης αξίας από την
πραγματικότητα που συμβολίζει.
Ομολογουμένως, στις περισσότερες περιπτώσεις, οι μεταγγίσεις αίματος
έχουν μικρή αξία ή είναι πραγματικά βλαβερές, εντούτοις,σε μια μικρή
αναλογία περιπτώσεων ,το αίμα είναι το μόνο δυνατό μέσον διατήρησης
της ζωής μέχρις ότου παρασχεθεί κάποια άλλη θεραπευτική αγωγή,όπως
η ακατάσχετη εσωτερική αιμορραγία που δεν μπορεί να σταματήσει
άμεσα. Μου φαίνεται ότι σ' αυτό το είδος καταστάσεων το να αφήνουμε
έναν άνθρωπο να πεθάνει για να διαφυλάξουμε το σύμβολο της ζωής
είναι μια αντίφαση αυτή καθ' εαυτή και τοποθετεί το σύμβολο σε θέση
μεγαλύτερης σπουδαιότητας από την πραγματικότητα που αυτό συμβο-
λίζει ...; ...; ...; ...;.Πιστεύω ακράδαντα όπως και οι Μάρτυρες του Ιεχωβά,
ότι ένας αληθινός χριστιανός πρέπει να είναι προετοιμασμένος να δώσει
τη ζωή του για την πίστη του στον Θεό,εάν κληθεί να το κάνει.Αλλά το
να δώσει κάποιος την ζωή του όταν ο Θεός στην πραγματκότητα δεν το
απαιτεί ούτε το επιθυμεί,μου φαίνεται ότι δεν έχει καμία αξία.
[υποσημείωση: Το να θέτει κάποιος τη σπουδαιότητα του αίματος ως
συμβόλου πάνω από την ίδια τη ζωή, είναι σαν να θέτει μεγαλύτερη
σπουδαιότητα στο δακτυλίδι του γάμου (σύμβολο της έγγαμης κατάστασης)
από ό,τι στον ίδιο τον γάμο του ή τη σύζυγό του. Είναι σαν να βρισκόταν
αντιμέτωπος με τη θυσία της συζύγου του ή τη θυσία του δακτυλιδιού του
γάμου του, και να επέλεγε τη σωτηρία του δακτυλιδιού.]
Τελικά, το να χρησιμοποιεί κάποιος νόμους που προστάζουν την έκχυση του αίματος ως βάση για να καταδικάζει την αποθήκευση του αίματος σημαίνει ότι αγνοεί τον δεδηλωμένο σκοπό αυτών των νόμων. Σύμφωνα με τα συμφραζόμενα, οι Ισραηλίτες είχαν εντολή να χύνουν το αίμα των σφαγμένων ζώωνγια να διασφαλισθεί ότι το αίμα δεν θα τρωγόταν όχι για να διασφαλισθεί ότι δεν θα αποθηκευόταν. Απλά, η αποθήκευση δεν ήταν το επίμαχο ζήτημα. Το να χρησιμοποιεί κάποιος τέτοιους νόμους με τον τρόπο που έχει γίνει είναι και παράλογο και καθαρή χειραγώγηση των αποδείξεων, εκβιάζοντας την άντληση απ' αυτούς μιας έννοιας που ούτε διατυπώθηκε ούτε υπονοήθηκε.
Αφού οι χριστιανοί δεν είναι κάτω από ένα νομικό κώδικααλλά κάτω "από τον βασιλικό νόμο της αγάπης" και τον "νόμο της πίστεως", αυτά τα σημεία ασφαλώς αξίζουν σοβαρή σκέψη και στοχασμό. Αποτελεί αληθινή απόδειξη εκτίμησης για την πολυτιμότητα της ζωής να επιτρέπουμε σε αυθαίρετες πρακτικές να επιβάλλονται σε κρίσιμες καταστάσεις; Εκδηλώνει αυτό αγάπη για τον Θεό ή αγάπη για τον πλησίον χωρίς ξεκάθαρες δηλώσεις στον Λόγο του Θεού για υποστήριξη;
Αναμφίβολα, η κύρια Γραφική περικοπή που χρησιμοποιείται στην επιχειρηματολογία της εταιρίας Σκοπιά είναι εκείνη στις Πράξεις 15:28,29.Αυτά τα εδάφια περιέχουν την απόφαση ενός συμβουλίου στην Ιερουσαλήμ και περιλαμβάνουν τα λόγια: "να απέχετε από πράγματα θυσιασμένα στα είδωλα και από αίμα και από πνιχτά και από πορνεία". Η Γραφική απόδειξη ότι αυτά δεν διατυπώθηκαν υπό την μορφή νομικώς δεσμευτικής διακήρυξης συζητείται αργότερα σ' αυτό το κεφάλαιο. Αυτό το ζήτημα είναι κρίσιμο και καθοριστικό αφού αυτή είναι η κύρια βάση για το επιχείρημα της εταιρίας ότι οι διατάξεις του Μωσαϊκού νόμου μπορεί να μετατεθούν στην Χριστιανοσύνη. Ενώ αυτό το σημείο εξετάζεται αργότερα μπορεί να λεχθεί εδώ ότι η προτροπή "να απέχετε από αίμα" σαφώς αναφέρεται στη βρώσητου αίματος. Η Σκοπιά 15 Ιουνίου 1978 (σελ.23) πράγματι, παραπέμπει στον καθηγητή Έντουαρντ Μάγερ να δηλώνει ότι η σημασία του αίματος σ' αυτήν την περικοπή ήταν "η μετάληψη του αίματος που ήταν απαγορευμένο μέσω του νόμου (Γέν.9:4) που επεβλήθη στον Νώε και συνεπώς σε όλο το ανθρώπινο γένος". Αυτή η μετάληψη γινόταν με τη βρώση.[Σημείωση:Η Σκοπιά 15 Σεπτεμβρίου 1958, σελίδα 575, αναφέρει ότι," κάθε φορά που η απαγόρευση του αίματος μνημονεύεται στις Γραφές αυτό γίνεται σε σχέση με τη λήψη του ως τροφής και έτσι είναι μια θρεπτική ουσία και μας ενδιαφέρει που είναι απαγορευμένο".Αυτή φαίνεται ότι παραμένει ακόμη η βασική θέση και έτσι η Εταιρία ακόμη υποστηρίζει ότι μια μετάγγιση αίματος είναι το ίδιο με τη βρώσητου αίματος, βάζοντάς το στο σώμα ως τροφή.]
Ένα πρωτεύον ερώτημα, λοιπόν, είναι εάν μπορεί να αποδειχθεί ότι η μετάγγιση αίματος είναι "βρώση αίματος" όπως η Σκοπιά υποστηρίζει. Στην πραγματικότητα δεν υπάρχει έγκυρη βάση για ένα τέτοιο ισχυρισμό. Υπάρχουν, βεβαίως, ιατρικές μέθοδοι "ενδοφλέβιας διατροφής" με τις οποίες ειδικά παρασκευασμένα υγρά που περιέχουν θρεπτικές ουσίες, όπως η γλυκόζη εισάγονται στις φλέβες και παρέχουν διατροφή. Ωστόσο, όπως γνωρίζουν οι ιατρικές αυθεντίες, και όπως και η εταιρία Σκοπιά κατά καιρούς έχει αναγνωρίσει, η μετάγγιση αίματος δεν είναιενδοφλέβια σίτιση. Στην πραγματικότητα είναι μεταμόσχευση, (ενός ρευστού ιστού) όχι έκχυση μιας θρεπτικής ουσίας.
[υποσημείωση: Ξύπνα! 22 Οκτωβρίου 1990,σελίδα 9.Στην προσπάθειά τους να επικα-
λεστούν και να προβάλλουν ιατρική υποστήριξη για την άποψή τους ότι το μεταμοσχευό-
μενο αίμα είναι σίτιση του σώματος,οι εκδόσεις της εταιρίας Σκοπιά έχουν καταφύγει σε
γνώμες από κάποια ιατρική πηγή κάποιου προηγούμενου αιώνα,όπως του Φρέντσμαν
Ντινάϊς του 17ουαιώνα! (Δείτε για παράδειγμα τη Σκοπιά 15 Απριλίου 1958,σελ.13) Δεν
μπορούν να παραθέσουν έστω και μία μόνο σύγχρονη αυθεντία προς υποστήριξη αυτής
της άποψης]
Σε μια μεταμόσχευσηνεφρού,το νεφρό δεν τρώγεταιως τροφήαπό το νέο σώμα στο οποίο εισέρχεται. Παραμένει νεφρόμε την ίδια μορφή και λειτουργία. Το ίδιο αληθεύει για το αίμα. Δεν τρώγεται ως τροφή όταν "μεταμοσχεύεται" σε ένα άλλο σώμα. Παραμένει ο ίδιος ρευστός ιστός, με την ίδια μορφή και λειτουργία. Τα κύτταρα του σώματος δεν είναι δυνατόν να χρησιμοποιήσουν αυτό το μεταμοσχευμένο αίμα ως τροφή. Για να γίνει αυτό, το αίμα θα έπρεπε να περάσει από το πεπτικό σύστημα, να διασπαστεί και να προπαρασκευαστεί ώστε να μπορούν τα κύτταρα να το απορροφήσουν--έτσι θα έπρεπε πραγματικά και κατά γράμμα να φαγωθεί για να εξυπηρετήσει ως τροφή.
[υποσημείωση:Η εταιρία Σκοπιά, κατά καιρούς έχει συγκρίνει μια μετάγγιση
με την έκχυση αλκοόλ στις φλέβες.Αλλά το αλκοόλ είναι ένα πολύ διαφορετι-
κό υγρό,το οποίο ήδη είναι σε μορφή που τα κύτταρα του σώματος μπορούν
να απορροφήσουν ως θρεπτική ουσία.Το αλκοόλ και το αίμα είναι εντελώς
διαφορετικά απ' αυτήν την άποψη.]
Όταν αυτοί που ασκούν ιατρικό επάγγελμα πιστεύουν ότι υπάρχει ανάγκη για μετάγγιση αίματος αυτό δεν γίνεται επειδή ο ασθενής υποσιτίζεται.Στις περισσότερες περιπτώσεις αυτό γίνεται επειδή ο ασθενής έχει έλλειψη, όχι θρεπτικών ουσιών, αλλά οξυγόνου και αυτό οφείλεται στην έλλειψη επαρκών φορέων για την μεταφορά επαρκούς προμήθειας οξυγόνου, δηλαδή ερυθρών κυττάρων που μεταφέρουν το οξυγόνο του σώματος. Σε μερικές άλλες περιπτώσεις χορηγείται αίμα εξαιτίας της ανάγκης για άλλους παράγοντες, όπως είναι οι πηκτικοί παράγοντες (για παράδειγμα τα αιμοπετάλια), ανοσοφαιρίνες που περιέχουν αντισώματα, ή άλλα στοιχεία, αλλά πάλι όχι ως το μέσον για την χορήγηση τροφής.
Η εταιρία Σκοπιά, στην προσπάθειά της να παρακάμψει τις αποδείξεις ότι η μετάγγιση αίματος δεν είναι βρώση, και ο σκοπός της δεν είναι η "διατροφή του σώματος", συχνάπροσπαθεί αυθαίρετα να διευρύνει το ζήτημα, συνδέοντας ή και αντικαθιστώντσς τον όρο "να διαθρέψει" με την έκφραση "να συντηρήσει τη ζωή" .Αυτή η παραπλανητική τακτικήεξυπηρετεί ένα μόνο σκοπό: Να προκαλέσει σύγχυση στο ζήτημα. Η διατροφή του σώματος με τη βρώση και η συντήρηση της ζωής δεν είναι πανομοιότυπα πράγματα ούτε ισότιμα. Η βρώση είναι μόνο ένα από τα μέσα συντήρησης της ζωής. Συντηρούμε τη ζωή με πολλούς άλλους τρόπους εξίσου ζωτικούς, όπως μέσω της εισπνοής αέρα, μέσω της λήψης νερού ή άλλων υγρών, μέσω της διατήρησης του σώματος ζεστού εντός μιας βιώσιμης θερμοκρασιακής διακύμανσης, και μέσω ύπνου ή ανάπαυσης. Στις αναφορές τους στο αίμα, οι ίδιες οι Γραφές δεν ασχολούνται με την ευρεία διάσταση της "συντήρησης της ζωής", αλλά με την συγκεκριμένη πράξη της βρώσεως αίματος, και ξεκάθαρα με τη βρώση του αίματος ζώων που έχουν σφαχτεί. Όταν ένας Ισραηλίτης έτρωγε κρέας που περιείχε αίμα, δεν βασιζόταν πάνω στο αίμα για "να συντηρήσει τη ζωή του"--το κρέας και μόνο του εκπλήρωνε αυτήν την ανάγκη είτε με το αίμα είτε χωρίς το αίμα. Το εάν η ζωή του "συντηρείτο" από τη βρώση του αίματος ή όχι, απλά δεν ήταν το επίμαχο ζήτημα. Η πράξη της βρώσης αίματος ήταν απαγορευμένη και το κίνητρο ή οι τελικές συνέπειες της βρώσης δεν αναφέρονταν στους νόμους για το αίμα.
Η σύγχυση στο ζήτημα που προκλήθηκε με την αναξιόπιστη εισαγωγή της ιδέας της "συντήρησης της ζωής" επιτρέπει στην οργάνωση της Σκοπιάς να επιβάλλει στα μέλη της την ιδέα ότι οποιοσδήποτε δέχεται μια μετάγγιση αίματος δείχνει περιφρόνηση στην ζωοσωτήρια εξαγορά που επιτελέσθηκε από το λύτρο, με την σωτήρια δύναμη του χυθέντος αίματος του Χριστού στη θυσία του. Η δολιότητα σ' αυτή τη γραμμή λογίκευσης φαίνεται από το ότι τα κλάσματα αίματος που η οργάνωση της Σκοπιάς επιτρέπει στα μέλη τηςνα δέχονται, συχνά χορηγούνται ακριβώς για να σώσουν ή "να συντηρήσουν" τη ζωή του ατόμου, όπως στην περίπτωση του παράγοντα VIII, που χορηγείται στους αιμοφιλικούς ή των ανοσοσφαιρίνων οι οποίες εισάγονται με ένεση για την προστασία εναντίον ασθενειών που απειλούν τη ζωή ή για να εμποδίσουν τον θάνατο ενός παιδιού που οφείλεται στην ασυμβατότητα στο Rh. Είναι άδικο και άστοργο να αμφισβητείται το κίνητρο εκείνων που επιζητούν να διατηρήσουν τη ζωή τους, ή τη ζωή των αγαπημένων τους, επειδή δεν υποστηρίζουν ορισμένους κανονισμούς και απαγορεύσεις που προέρχονται από μια θρησκευτική οργάνωση, αποδίδοντας άρνηση πίστεως στα κίνητρά τους, όταν απλούστατα δεν υπάρχει στέρεη βάση, Γραφική ή άλλη, για να ενεργούν έτσι. Είναι μια προσπάθεια να τους φορτώσουν ένα αίσθημα ενοχής που επιβάλλεται από ανθρώπινους κανόνες, και όχι από θεία εντολή.
ΑΠΕΧΕΤΕ ΑΠΟ ΑΙΜΑ
-------------------------------
Η επιστολή που απεστάλη από τους αποστόλους και τους πρεσβυτέρους της Ιερουσαλήμ, και είναι καταχωρημένη στις Πράξεις κεφάλαιο 15,χρησιμοποιεί τον όρο "απέχετε σε σχέση με πράγματα θυσιασμένα στα είδωλα, από αίμα, από πνιχτά κι' από την πορνεία". Ο Ελληνικός όρος που χρησιμοποίησαν [απέχομαι] έχει τη βασική έννοια "μένω σε απόσταση". Οι εκδόσεις της εταιρίας Σκοπιά υπαινίσσονται ότι, σε σχέση με το αίμα, έχει καθολική σημασία. Επομένως, η έκδοση "Μπορείτε να Ζείτε για Πάντα στο Παράδεισο στη Γη", λέει στη σελίδα 216:Το να απέχετε από αίμα σημαίνει να μη το βάζετε καθόλου στο σώμα σας. Παρομοίως, η Σκοπιά 1ηςΜαϊου 1988, λέει στη σελίδα 17:"Για να περπατά κανείς στα ίχνη του Χριστού δεν θα έπρεπε να βάζει αίμα στο σώμα του, ούτε από το στόμα ούτε με οποιοδήποτε άλλο τρόπο." Μεταφέρει αυτός ο όρος, όμως, όπως χρησιμοποιείται στις Γραφές την απόλυτη σημασία την οποία αυτές οι εκδόσεις υπαινίσσονται; Ή αντίθετα, μπορεί να έχει σχετική σημασία, που αναφέρεται σε μια συγκεκριμένηκαι περιορισμένηεφαρμογή;
Το ότι μπορεί να εφαρμόζεται όχι με μια καθολική σημασία που περιλαμβάνει τα πάντα αλλά με ένα περιορισμένο, συγκεκριμένο τρόπο, μπορεί να φανεί από τη χρήση της σε εδάφια όπως το 1 Τιμοθ.4:3. Εκεί ο απόστολος Παύλος προειδοποιεί ότι μερικοί καθ' ομολογία Χριστιανοί θα εισήγαγαν διδασκαλίες επιβλαβούς φύσεως "που απαγορεύουν το γάμο, που διατάζουν την αποχή από τροφές τις οποίες δημιούργησε ο Θεός για να τις τρώνε με ευχαριστία". Σαφώς εδώ δεν εννοούσε ότι αυτά τα άτομα θα διέταζαν άλλους να απέχουν ολοκληρωτικά, με οποιονδήποτε τρόπο, από όλες τις τροφές που δημιούργησε ο Θεός. Αυτό θα σήμαινε καθολική νηστεία και θα οδηγούσε στο θάνατο. Είναι φανερό ότι αναφερόταν στην απαγόρευση συγκεκριμένων τροφών, προφανώς σε εκείνες που απαγορεύονταν κάτω από τον Μωσαϊκό νόμο.
Παρομοίως, στην 1 Πέτρου 2:11,ο απόστολος συμβουλεύει: "Αγαπητοί, σας προτρέπω ως ξένους και προσωρινούς κατοίκους να απέχετε από σαρκικές επιθυμίες, οι οποίες είναι αυτές που συγκρούονται με την ψυχή".
Το ερώτημα, λοιπόν, είναι, σε τι πλαίσιο χρησιμοποίησε ο Ιάκωβοςκαι το αποστολικό συμβούλιο την έκφραση "να απέχετε από αίμα"; Το ίδιο το συμβούλιο ασχολήθηκε συγκεκριμένα με την προσπάθεια ορισμένων να απαιτήσουν από τους Εθνικούς Χριστιανούς όχι μόνο να περιτέμνωνται αλλά επίσης και να "τηρούν τον νόμο του Μωϋσέως". Αυτό ήταν το επίμαχο ζήτημα με το οποίο καταπιάστηκε ο Πέτρος:Τήρηση του Μωσαϊκού νόμου, τον οποίον περιέγραψε ως επαχθή "ζυγό". Όταν ο Ιάκωβος μίλησε ενώπιον της σύναξης και περιέγραψε την πρότασή του για τα πράγματα από τα οποία οι Εθνικοί Χριστιανοί έπρεπε να προτρέπονται να απέχουν, πράγματα μολυσμένα από είδωλα, πορνεία, πνιχτά και αίμα--συνέχισε με την δήλωση:
"Διότι από τους αρχαίους καιρούς ο Μωϋσής έχει σε κάθε πόλη εκείνους
που τον κηρύττουν, επειδή διαβάζεται μεγαλόφωνα στις συναγωγές κάθε
Σάββατο".
Συνεπώς, σαφέστατα έλαβε υπ' όψιν της εκείνα που οι άνθρωποι άκουγαν "όταν διαβαζόταν ο Μωϋσής στις συναγωγές. Ο Ιάκωβος γνώριζε ότι στους αρχαίους καιρούς υπήρχαν Εθνικοί, "άνθρωποι από τα έθνη" οι οποίοι ζούσαν στη γη του Ισραήλ, κατοικώντας ανάμεσα στην Ιουδαϊκή κοινότητα. Ποιές ήταν οι απαιτήσεις που είχαν τεθεί σ' αυτούς από τον Μωσαϊκό νόμο; Δεν απαιτείτο να περιτέμνωνται αλλά απαιτείτο να απέχουν από ορισμένες συνήθειες και αυτές περιγράφονται στο βιβλίο του Λευϊτικού κεφάλαια 17 και 18. Αυτός ο νόμος καθόριζε ότι, όχι μόνο οι Ισραηλίτες αλλά και οι "πάροικοι" μεταξύ αυτών έπρεπε να απέχουν από τη συμμετοχή σε ειδωλολατρικές θυσίες, (Λευϊτ.17:7-9) από βρώσηαίματος, περιλαμβανομένων και των ψόφιων ζώων (Λευϊτ.17:10-16), και από συνήθειες σεξουαλικώς ανήθικες (περιλαμβανομένης της αιμομιξίας και των ομοφυλοφιλικών πράξεων).Λευϊτ.18:6-26.
Ενώ η γη του Ισραήλ καθ'εαυτή, ήταν τώρα κάτω από τον έλεγχο Εθνικών, και μεγάλοι αριθμοί Ιουδαίων ζούσαν έξω σε διάφορες χώρες (και εκαλούντο η "διασπορά" που εσήμαινε "οι διασκορπισμένοι"), ο Ιάκωβος γνώριζε ότι σε πολλές πόλεις σε ολόκληρη τη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, η Ιουδαϊκή κοινότητα ήταν σαν ένας μικρόκοσμος αντανακλώντας την κατάσταση της Παλαιστίνης στους αρχαίους καιρούς, στο ότι ήταν πολύ κοινό για τους Εθνικούς να παρακολουθούν συνάξεις στη συναγωγή των Ιουδαίων κι' έτσι να αναμιγνύονται με αυτούς. Και οι πρώτοι Χριστιανοί, Ιουδαίοι και Εθνικοί Χριστιανοί, εξακολούθησαν να συχνάζουν σε τέτοιες συνάξεις στις συναγωγές και όπως γνωρίζουμε ο Παύλος και άλλοι έκαναν το μεγαλύτερο μέρος του κηρύγματός τους και της διδασκαλίας τους εκεί. Η αναφορά του Ιακώβου στην ανάγνωση του Μωϋσέως στις συναγωγές από πόλη σε πόλη, ασφαλώς παρέχει τη βάση να πιστεύουμε ότι, όταν ανέφερε τα πράγματα που είχε πρίν κατονομάσει, είχε κατά νού τις αποχές για τους Εθνικούς που είχε διατυπώσει ο Μωϋσής μέσα στην Ιουδαϊκή κοινότητα στους αρχαίους χρόνους. Όπως έχουμε δεί, ο Ιάκωβος συγκαταρίθμησε όχι μόνο τα ίδια ακριβώς πράγματα που βρίσκονται στο βιβλίο του Λευϊτικού, αλλά το έκανε και με την ίδια σειρά: Αποχή από ειδωλολατρική θυσία, αίμα, πνιχτά, και από την σεξουαλική ανηθικότητα. Πρότεινε την τήρηση εκείνων των ίδιων αποχών εκ μέρους των Εθνικών πιστών και ο προφανής λόγος γι' αυτή την αποχή ήταν οι περιστάσεις που επικρατούσαν, δηλαδή, της ανάμειξης Ιουδαίων και Εθνικών στις Χριστιανικές συνάξεις και της ανάγκης να διατηρηθεί η ειρήνη και η αρμονία μέσα σ' αυτή την συγκυρία .Όταν οι Εθνικοί Χριστιανοί προτρέπονταν να "απέχουν από αίμα" αυτό έπρεπε ξεκάθαρα να κατανοηθεί όχι με κάποια καθολική έννοιααλλάμε την συγκεκριμένη σημασία της αποφυγής από τη βρώσητου αίματος, κάτι που ήταν απεχθές για τους Ιουδαίους. Το να θέσουμε το ζήτημα πέραν αυτού του πλαισίου και να προσπαθήσουμε να καταστήσουμε το αίμα ένα είδος "ταμπού" σημαίνει ότι μετακινούμε το ζήτημα έξω από το Γραφικό και ιστορικό του πλαίσιο και του "επιβάλλουμε" μια σημασία που στην πραγματικότητα δεν υπάρχει εκεί.
Είναι αξιοσημείωτο ότι ο Ιάκωβος δεν συγκαταρίθμησε ζητήματα όπως ο φόνος και η κλοπή μεταξύ των αποχών που προέτρεψε. Αυτά τα πράγματα κατεδικάζοντο ήδη τόσο μεταξύ των Εθνικών γενικά, όσο και μεταξύ των Ιουδαίων. Αλλά οι Εθνικοί ανέχονταν την ειδωλολατρεία, ανέχονταν τη βρώση αίματος και τη βρώση ψόφιων ζώων και ανέχονταν την σεξουαλική ανηθικότητα, είχαν δε ακόμη και "πόρνες ναών" συνδεδεμένες με τόπους λατρείας. Οι προταθείσες αποχές, λοιπόν, επικεντρώνονταν σε αυτές τις συνήθειες των Εθνικών που ήταν πολύ πιθανό να δημιουργήσουν μεγάλη δυσαρέσκεια και να προσβάλλουν τους Ιουδαίους καταλήγοντας σε προστριβές και αναταραχή. Ο Μωσαϊκός νόμος δεν απαιτούσε την περιτομή των ξένων κατοίκων ως προϋπόθεση ώστε να μπορούν να ζουνειρηνικά μέσα στον Ισραήλ και ούτε ο Ιάκωβος το προέτρεψε.
Η επιστολή που προέκυψε από την πρόταση του Ιακώβου απευθύνθηκε συγκεκριμένα στους Εθνικούς Χριστιανούς, στους ανθρώπους "από τα έθνη", στην Αντιόχεια,τα η Συρία, και την Κιλικία, (σε περιοχές παρακείμενες στα βόρεια του Ισραήλ) και, όπως έχουμε δεί, κατάπιάστηκε με το συγκεκριμένο ζήτημα της προσπάθειας να απαιτηθεί από τους Εθνικούς πιστούς "η τήρηση του νόμου του Μωϋσέως". Καταπιάστηκε με κείνους τους τομείς διαγωγής που ήταν πολύ πιθανό να δημιουργήσουν δυσκολίες μεταξύ Ιουδαίων και Εθνικών πιστών. Όπως θα αποδειχθεί αργότερα, δεν υπάρχει καμία ένδειξηότι η επιστολή αποσκοπούσε στο να θεωρηθεί ως "νόμος", λες και οι τέσσερις προταθείσες αποχές αποτελούσαν ένα "Τετράλογο" αντικαθιστώντας τον "Δεκάλογο" ή τις Δέκα Εντολές του Μωσαϊκού Νόμου. Ήταν συγκεκριμένη συμβουλή για μια συγκεκριμένη συγκυρία που επικρατούσε εκείνη την περίοδο της ιστορίας.
ΠΡΟΝΟΜΙΑΚΟΙ ΚΑΝΟΝΙΣΜΟΙ
Ενώ βρισκόμουν ακόμα στο Κυβερνών Σώμα δεν μπορούσα να μην αισθάνομαι ότι υπάρχει σε ένα μέτρο μεροληπτική εφαρμογή αυτής της πολιτικής ευνοώντας εκείνους που βρίσκονταν σε προνομιακή θέση. Οι δάσκαλοι μπορούσαν να διδάσκουν την Εξέλιξη ως αντικείμενο, κάνοντάς το αυτό από μια "καθαρά αντικειμενική θέση", κατά προτίμηση εξηγώντας στη τάξη την διαφορετική τους άποψη. Όπως είναι γνωστό, οι δικηγόροι μπορούν να υπηρετούν στα εκλογικά κέντρα. Ίσως το πιο αξιοσημείωτο απ' όλα, είναι ότι οι γιατροίμπορούν όχι μόνο να ανήκουν σε ιατρικές οργανώσεις που επιδοκιμάζουν τέτοιες πρακτικές όπως οι μεταγγίσεις αίματος και οι εκτρώσεις αλλά επίσης μπορούν να κάνουν μια μετάγγιση αίματος σε ένα ασθενή ο οποίος δεν είναι Μάρτυρας του Ιεχωβά και ο οποίος την ζητά. Αυτό διακιολογείται στη βάση του ότι και ο Μωσαϊκός Νόμος επέτρεπε στους Ισραηλίτες να πωλούν στους ξένους κρέας από ζώα που είχαν πεθάνει χωρίς να χυθεί το αίμα τους. Παρ' όλα αυτά, το αίμα σ' αυτά τα ζώα ήταν ακόμη στα σώματά τους, δεν είχε εξαχθεί και αποθηκευτεί--μια διαδικασία που η οργάνωση καταδικάζει ως ένδειξη περιφρόνησης του νόμου του Θεού. Όλη η έντονη προτροπή, να επιδεικνύεται "βαθύς σεβασμός για την ιερότητα του αίματος", όλες οι προειδοποιήσεις για την ενοχή αίματος που αποδίδεται για κάθε κατάχρηση του αίματος, όλη η επιχειρηματολογία που καταδικάζει οποιαδήποτε αποθήκευση του αίματος ως ένδειξη περιφρόνησης του νόμου του Θεού, ξαφνικά χάνουν την ισχύ τους όταν περιλαμβάνονται χειρουργοί Μάρτυρες.
Με κάθε ειλικρίνεια, και χωρίς να θέλω να μειώσω οποιονδήποτε, όταν ανασκοπώ όλες τις διάφορες οργανωτικές διατάξεις, κανονισμούς, πολιτικές και τεχνικές λεπτομέρειες που έχουν εξεταστεί, δεν μπορώ παρά να πιστεύω ότι εάν ένα άτομο επρόκειτο να χρησιμοποιήσει στις πιο συνηθισμένες υποθέσεις της καθημερινής ζωής το είδος της λογικής που αντανακλάται σ' αυτές τις θέσεις και κανονισμούς, οι άνθρωποι θα ήταν αναγκασμένοι να θέσουν υπό αμφισβήτηση την υγεία αυτού του ατόμου.
ΓΙΑΤΙ ΤΟ ΑΠΟΔΕΧΟΝΤΑΙ ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ
Στην εποχή του ο απόστολος Παύλος μίλησε για εκείνους που "ήθελαν να είναι κάτω από νόμο".(Γαλάτες 4:21) Και σήμερα πολλοί το επιθυμούν αυτό. Ανόμοια με τους Ιουδαϊζοντες των ημερών του Παύλου, οι άνθρωποι μπορεί να μη συνηγορούν υπέρ της υποταγής στο Μωσαϊκό νόμο, αλλά με μια νομικίστικη προσέγγιση της Χριστιανοσύνης την μετατρέπουν σε νομικό κώδικα, ένα σώμα νόμων. Δημιουργούν μια μορφή δουλείας σε κανονισμούς και παραδοσιακές πρακτικές οι οποίες διαφεντεύουν τη σχέση των ανθρώπων με τον Θεό.
Αλλά γιατί οι άλλοι υποτάσσονται σ' αυτόν τον εξαναγκασμό; Τι είναι εκείνο που κάνει τους ανθρώπους να εγκαταλείπουν την πολύτιμη ελευθερία να ασκούν τη δική τους ηθική κρίση ακόμη και στους πιο προσωπικούς τομείς της ζωής; Τι τους κάνει να υποτάσσονται στις ερμηνείες και τους κανόνες ατελών ανθρώπων, ακόμη και με τον κίνδυνονα χάσουν την εργασία τους, να υποφέρουν φυλάκιση, να θέτουν τη γαμήλια σχέση τους κάτω από μεγάλη ένταση, διακινδυνεύοντας ακόμη και τη ζωή τουςτην ίδια ή των αγαπημένων τους;
Εδώ εισέρχονται πολλοί παράγοντες .Ίσως είναι οι κοινωνικές και οικογενειακές πιέσεις και η συμμόρφωση να αποτελεί τον μόνο τρόπο να αποφευχθεί η διαφωνία, ακόμη και η σύγκρουση. Ίσωςείναι ο ολοκληρωτικός και παραλυτικός φόβος της θείας απόρριψης και της τελικής καταστροφής εάν κάποιος πεθάνει έξω από την "κιβωτό" της οργάνωσης. Αλλά υπάρχει κι' ένας άλλος λόγος, ίσως ο πιο βασικός, ο οποίος συχνά βρίσκεται στη ρίζα του ζητήματος.
Οι περισσότεροι άνθρωποι αρέσκονται να διατυπώνονται τα πράγματα σε μαύρο-άσπρο, όπως το να είναι τα ζητήματα εύτακτα καταχωρημένα γι' αυτούς είτε ως ορθά είτε ως εσφαλμένα. Το να παίρνουν τις δικές τους αποφάσεις βασισμένες στη δική τους συνείδηση μπορεί να είναι δύσκολο, κατά καιρούς αγωνιώδες. Πολλοί προτιμούν να μη κάνουν αυτή την προσπάθεια, προτιμούν απλά να αφήνουν κάποιον να μιλάει γι' αυτούς, να είναι η συνείδηση γι' αυτούς. Είναι αυτό που επέτρεψε την ανάπτυξη του Ραββινικού ελέγχου και του συνόλου της Ραββινικής παράδοσης στις ημέρες του Ιησού. Αντί να αποφασίζουν κάτι στη βάση του Λόγου του Θεού και της ατομικής συνείδησης αυτό έγινε υπόθεση του "ρώτα τον Ραββίνο". Χωρίς αμφιβολία, μεταξύ των Μαρτύρων του Ιεχωβά αυτό έχει γίνει: "ρώτα την οργάνωση",ή απλά,"ρώτα το Μπρούκλυν".
Ένας άλλος λόγος είναι ο έξυπνος τρόπος με τον οποίο αυτή η νομικίστικη λογική και οι ερμηνείες έχουν προωθηθεί και επιβληθεί. Η θρησκευτική έμφαση στο νόμο, ο νομικισμός, χαρακτηρίζεται σταθερά από τη χρήση τεχνικών και σοφισμάτων, λογίκευση που δεν είναι μόνο διακριτική και έξυπνη αλλά και ευλογοφανής, ενίοτε ακόμη και εύστροφη, κι' εντούτοις λανθασμένη. Το να ξετυλίξει κάποιος μια τέτοια λογίκευση και να κατανοήσει περί τίνος πραγματικά πρόκειται απαιτεί προσπάθεια, μια προσπάθεια που οι περισσότεροι δεν φροντίζουν να κάνουν και που άλλοι απλά φαίνονται ανίκανοι να ολοκληρώσουν.
Εξετάστε μόνο δύο παραδείγματα από αρχαίες Ραββινικές πηγές. Στην παλιά εποχή, "δάσκαλοι του νόμου" προσπάθησαν να κάνουν την εντολή στην Έξοδο 16:29 "κανείς ας μη βγεί από το μέρος όπου βρίσκεται την έβδομη ημέρα" πιο σαφή. Απεφάσισαν ότι ένας άνθρωπος θα μπορούσε να περπατήσει το Σάββατο μόνο μια ορισμένη απόσταση (περίπου 1000 μέτρα) από το εξωτερικό σύνορο της πόλης του. Αυτή η διαδρομή ονομαζόταν "οδοιπορεία Σαββάτου". (Μια έκφραση που ήταν σε χρήση την εποχή του Ιησού. Βλέπε Πράξεις 1:12).Εντούτοις υπήρχε ένας τρόπος για να κάνει ένας άνθρωπος μια μεγαλύτερη πορεία απ' αυτή και, από την Ραββινική άποψη να είναι ακόμη "νόμιμος".Πώς;
Μπορούσε, στην ουσία, να "δημιουργήσει" μια δεύτερη κατοικία σε ένα σπίτι ή σε ένα μέρος μακριά από τον τόπο του (αλλά εντός των ορίων των 1000 μέτρων) τοποθετώντας σε κείνη την τοποποθεσία μια ημέρα πρίν το Σάββατο προμήθειες που επαρκούσαν τουλάχιστον για δύο γεύματα. Τότε, το Σάββατο μπορούσε να περπατήσει μέχρι εκείνη τη δεύτερη "κατοικία" και κατόπιν να επεκτείνει τη διαδρομή του για χίλια ακόμη μέτρα.
Η δήλωση του Ιερεμία 17:22,η οποία απαγορεύει τη μεταφορά "φορτίου από τα σπίτια σας την ημέρα του Σαββάτου" παρομοίως επεκτάθηκε .Οι δάσκαλοι του νόμου σκέφθηκαν ότι δεν υπήρχε απαγόρευση κατά της μεταφοράς πραγμάτων από το ένα μέρος του σπιτιού στο άλλο, ακόμη κι' αν το σπίτι κατοικείτο από περισσότερες από μια οικογένειες. Έτσι, απεφάσισαν ότι οι άνθρωποι που ζούσαν μέσα σε ένα ορισμένο τομέα (όπως εκείνοι που ζούν σε σπίτια κτισμένα γύρω από μια κοινή αυλή) μπορούσαν να φτιάξουν μια "νόμιμη" είσοδο για όλο το τομέα φτιάχνοντας κουφώματα στην είσοδο του δρόμου προς τον τομέα.
Τώρα, όλος ο τομέας εθεωρείτο σαν να ήταν μια "κατοικία" και έτσι μπορούσαν να μεταφέρονται πράγματα από το ένα σπίτι στο άλλο εντός του τομέα χωρίς να παραβιάζουν το νόμο. Συγκρίνατε τώρα αυτόν τον τρόπο λογίκευσης και τη χρήση τεχνικών με τη μέθοδο που χρησιμοποιεί η εταιρία Σκοπιά στην εφαρμογή των κανόνων της σχετικά με ορισμένες πλευρές της ιατρικής πρακτικής. Η Σκοπιά 1ηςΜαρτίου 1989, στο τμήμα Ερωτήσεις από Αναγνώστες, συζητάει τη μέθοδο άντλησης αίματος από έναν ασθενή πρίν από μια εγχείρηση την αποθήκευσή του και την επαναχορήγησή του σε μια επακόλουθη εγχείρηση. Κατόπιν αναφέρει κατηγορηματικά ότι οι Μάρτυρες του Ιεχωβά "ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΝ ΝΑ ΔΕΧΤΟΥΝ αυτή τη διαδικασία". Ο λόγος; Το αίμα"δεν είναι πλέον μέρος του ατόμου". Παρατίθεται το εδάφιο Δευτερονόμιο 12:24 το οποίο λέει ότι το αίμα ενός σφαγμένου ζώου πρέπει να χύνεται στο έδαφος. Με κάποιο τρόπο επικρατεί η λογικήότι αυτός ο νόμος σχετικά με την σφαγή ζώωνθεωρείται ότιπαρουσιάζει μια παράλληλη κατάσταση με την αποθήκευση του αίματος ζωντανών ανθρώπων όπως μόλις πρίν περιγράφηκε.
Αλλά κατόπιν το άρθρο συνεχίζει και συζητάει μιαν άλλη μέθοδο, όπου, κατά τη διάρκεια της εγχείρησης, το αίμα του ασθενούς εκτρέπεται σε μια καρδιοπνευμονική αντλία ή μηχάνημα αιμοδιάλυσης (συσκευή τεχνητού νεφρού) για την οξυγόνωση ή φιλτράρισμα του αίματος του ασθενούς πρίν την επανεισαγωγή του. Το άρθρο πληροφορεί τους αναγνώστες του ότι, ανόμοια με την άλλη μέθοδο αυτή η μέθοδος μπορεί να θεωρηθεί ως αποδεκτή. Γιατί; Διότι ο Χριστιανός μπορεί να την θεωρεί ως επέκταση του κυκλοφορικού του συστήματος, έτσι ώστε το αίμα να περνά μέσω ενός τεχνητού οργάνου και έτσι να αισθάνεται ότι το αίμα σ' αυτό το "κλειστό κύκλωμα" ειναι ακόμη μέρος του εαυτού του και δεν χρειάζεται να χυθεί.
Πόσο διαφορετική είναι αυτή η τεχνητή "επέκταση" του κυκλοφορικού συστήματος από τον Ραββινικό νομικισμό που επέτρεπε την επέκταση της απόστασης μιας "οδοιπορείας Σαββάτου" μέσω της επινόησης μιας τεχνητής δεύτερης κατοικίας; Ή πώς η τεχνητή διοχέτευση του αίματος σε ένα "κλειστό κύκλωμα" είναι διαφορετικό πράγμα από την αρχαία νομικίστικη δημιουργία ενός "κλειστού κυκλώματος" αποτελούμενο από ένα αριθμό σπιτιών μέσω μιας τεχνητής εισόδου; Ο ίδιος τρόπος σοφικίστικης λογίκευσης χρησιμοποιείται και στις δύο περιπτώσεις αρχαία και σύγχρονη.
Πολλοί Μάρτυρες του Ιεχωβά μέσα στην καρδιά τους μπορεί να αισθάνονται ότι η πρώτη μέθοδος, της αποθήκευσης αυτόλογου αίματος ενός ανθρώπου, στην πραγματικότητα, δεν είναι περισσότερο αντιγραφική από τη δεύτερη μέθοδο, που διοχετεύει το αίμα σε μια καρδιοπνευμονική αντλία και συσκευή. Εντούτοις δεν είναι ελεύθεροι να ακολουθήσουν τη δική τους συνείδηση.Η ζωή ενός ατόμου μπορεί να βρίσκεται στη ζυγαριά αλλά πρέπει να τηρήσει την ερμηνευτική λογική και τις τεχνικές μεθόδους της εταιρίας Σκοπιά διότι αποτελούν μέρος "του μεγάλου σώματος του Θεοκρατικού νόμου". Εάν δεν υπακούσει θα διακινδυνεύσει την αποκοπή του.
Η ΑΔΥΝΑΜΙΑ ΤΟΥ ΝΟΜΟΥ ΚΑΙ Η ΔΥΝΑΜΗ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ
Ο νόμος συχνά παράγει μια εξωτερική εμφάνιση που καλύπτει εκείνο που είναι μέσα του ο άνθρωπος.Την εποχή του Ιησού, επέτρεπε στους θρησκευτικούς ηγέτες που ζούσαν με λεπτομερείς κανόνες να φαίνονται στους ανθρώπους απ' έξω σαν αγαθοί, έντιμοι ανθρωποι, αλλά μέσα ήταν πλήρεις υποκρισίας και ανομίας. Αυτό λειτουργεί με τον ίδιο τρόπο στην εποχή μας.
Ο νόμος, λοιπόν, είναι ελάχιστα αποτελεσματικός σε εκείνους τους τομείς που σχετίζονται στενά με την καρδιά.Ο νόμος μπορεί να αναγνωρίσει και να τιμωρήσει ένα κλέφτη. Αλλά δεν μπορεί να κάνει το ίδιο για έναν άνθρωπο που είναι νομοταγής μεν, αλλά είναι επίσης άπληστος, και του οποίου η απληστία και η τσιγγουνιά κάνει άλλους να υποφέρουν.Ο νόμος μπορεί να καταδικάσει ακόμη και να εκτελέσει τον δολοφόνο. Αλλά ο νόμος μπορεί να κάνει λίγα πράγματα για να "διώξει" τον άνθρωπο που μισεί, στον οποίο φωλιάζει η ζήλεια, ο φθόνος,η μνησικακία και ο οποίος επιζητεί εκδίκηση--ιδιαίτερα εάν αυτό το κάνει προσεκτικά με "νόμιμα" μέσα. Γνωρίζω ανθρώπους αυτού είδους, περιλαμβανομένων ανθρώπων σε υψηλές θέσεις.
Μπορούμε να δούμε μια ετυπωσιακή αντίθεση μεταξύ της νομικίστικης προσέγγισης του ελέγχου μέσω πολιτικής κανόνων και κανονισμών,και την προσέγγιση που υιοθετεί ο απόστολος Παύλος στη συμβουλή που δίνει κατά της αδικοπραγίας.Η έκκλησή του με σταθερότητα έδινε κύρια έμφαση,όχι στο νόμο,αλλά στην αγάπη.Έτσι, στην επιστολή του προς Ρωμαίους,γράφει:
"Μην οφείλετε σε κανέναν τίποτα απολύτως,παρά μόνο το να αγαπάτε
ο ένας τον άλλο,διότι αυτός που αγαπάει το συνάνθρωπό του έχει εκπλη-
ρώσει το νόμο.Διότι ο νομικός κώδικας,"Δεν πρέπει να μοιχεύσεις,Δεν
πρέπει να διαπράξεις φόνο,Δεν πρέπει να κλέψεις,Δεν πρέπει να έχεις
πλεονεξία",και οποιαδήποτε άλλη εντολή υπάρχει,συνοψίζεται σε αυτόν
το λόγο,δηλαδή στο "Πρέπει να αγαπάς τον πλησίον σου όπως τον εαυ-
το σου".Η αγάπη δεν εργάζεται το κακό στον πλησίον,άρα η αγάπη από-
τελεί εκπλήρωση του νόμου."Ρωμαίους 13:8-10
Ο Παύλος εφάρμοσε αυτήν την προσέγγιση στον χειρισμό προβλημάτων από μέρους του. Ένα αξιοσημείωτο παράδειγμα είναι εκείνο του ζητήματος της βρώσης κρέατος που είχε προσφερθεί σε είδωλα (ένα από τα τέσσερα πράγματα που περιλαμβάνει η επιστολή που καταγράφεται στις Πράξεις κεφάλαιο 15).Στην Κόρινθο,μερικοί χριστιανοί πήγαιναν σε ειδωλολατρικούς ναούς όπου τέτοιο κρέας που είχε θυσιαστεί μαγειρευόταν και σερβίρον-ταν (με κάποιο αντίτιμο) στον περίβολο του ειδωλολατρικού ναού.Το να φάει ένας χριστιανός εκεί, στα μάτια των ομοπίστων του--ιδαίτερα εκείνων με Ιουδαϊκό υπόβαθρο--αναμφιβόλως θα μπορούσε να συγκριθεί με τον τρόπο που οι Μάρτυρες του Ιεχωβά θα έβλεπαν ένα από τα μέλη τους σήμερα να συμμετέχει σε ένα εκκλησιαστικό δείπνο, που αποτελούνταν από τροφή που προηγουμένως είχε ευλογηθεί από ιερείς και είχε σερβιριστεί στον Ρωμαιοκαθολικό Καθεδρικό ναό του Αγίου Πατρικίου στη Ν.Υόρκη,και τα χρήματα να πηγαίνουν στην εκκλησία. Παρότι η άποψη μπορεί να είναι συγκρίσιμη,το ζήτημα αυτό καθεαυτό είναι πολύ πιο σοβαρό. Πώς, λοιπόν,ο απόστολος χειρίστηκε το ζήτημα;
Απείλησε εκείνους που έτρωγαν αυτό το κρέας προειδοποιώντας τους για δικαστικές διαδικασίες και πιθανή αποκοπή; Έκανε έκκληση στο νόμο, σε ένα σύνολο κανόνων, ως το μέσον για την χαλιναγώγηση αυτής της συνήθειας; Τουναντίον, έδειξε ότι η ενέργεια αυτή καθεαυτή δεν ήταν καταδικάσιμη. Αλλά θα μπορούσε να προκαλέσει ανεπιθύμητες,ακόμη και τραγικές συνέπειες. Συμβουλεύοντας με βάση,όχι τον νόμο αλλά την αγάπη, έγραψε:
"Σχετικά με τις τροφές που έχουν προσφερθεί στα είδωλα,ξέρουμε ότι
όλοι έχουμε γνώση.Η γνώση κάνει κάποιον να φουσκώνει από υπερη-
φάνεια,αλλά η αγάπη εποικοδομεί.Αν κανείς νομίζει ότι έχει αποκτήσει
γνώση για κάτι,δεν το γνωρίζει ακόμη όπως πρέπει να το γνωρίζει.Αλ-
λά αν κανείς αγαπάει τον Θεό,Εκείνος τον γνωρίζει αυτόν.
Σχετικά με τη βρώση των τροφών που έχουν προσφερθεί στα είδωλα,
ξέρουμε ότι το είδωλο δεν είναι τίποτα στον κόσμο και ότι δεν υπάρχει
κανένας άλλος Θεός παρά μόνο ένας.Διότι ακόμη και αν υπάρχουν
εκείνοι που αποκαλούνται "θεοί",είτε στον ουρανό είτε στη γη,όπως
υπάρχουν πολλοί "θεοί" και πολλοί "κύριοι",για εμάς,όμως,υπάρχει έ-
νας Θεός,ο Πατέρας,από τον οποίο είναι τα πάντα,και εμείς για αυτόν,
και υπάρχει ένας Κύριος,ο Ιησούς Χριστός,μέσω του οποίου είναι τα
πάντα,και εμείς μέσω αυτού.
Παρ'όλα αυτά,δεν υπάρχει αυτή η γνώση σε όλους,αλλά μερικοί,καθώς
ήταν συνηθισμένοι μέχρι τώρα στο είδωλο,τρώνε τροφή ως κάτι που
έχει θυσιαστεί σε είδωλο,και η συνείδησή τους,που είναι αδύναμη,μο-
λύνεται.Αλλά η τροφή δεν θα μας συστήσει στον Θεό.Αν δεν φάμε,δεν
υστερούμε,και αν φάμε,δεν έχουμε κανένα κέρδος.Αλλά να προσέχετε
μήπως αυτή η εξουσία σας γίνει πρόσκομμα για εκείνους που είναι α-
δύναμοι.Διότι αν κανείς δεί εσένα,που έχεις γνώση,να πλαγιάζεις για
γεύμα σε ειδωλολατρικό ναό,δεν θα οικοδομηθεί η συνείδηση εκείνου
που είναι αδύναμος μέχρι του σημείου να τρώει τροφές που έχουν
προσφερθεί σε είδωλα;Πραγματικά,με τη δική σου γνώση καταστρέ-
φεται αυτός που είναι αδύναμος,ο αδελφός σου για χάρη του οποίου
πέθανε ο Χριστός.Αλλά όταν αμαρτάνετε με αυτόν τον τρόπο ενάντια
στους αδελφούς σας και τραυματίζετε τη συνείδησή τους που είναι
αδύναμη,αμαρτάνετε ενάντια στον Χριστό.1 Κορινθ.8:1-12
Το αν θα έτρωγε κάποιος ή όχι δεν εξαρτάτο, συνεπώς, από τον νόμο ή το ενδιαφέρον για να μη βρεθεί ένοχος παραβίασης του νόμου. Εξαρτάτο από την αγάπη και το ενδιαφέρον να μη βλάψει τον αδελφό του "για τον οποίο πέθανε ο Χριστός"--μια αληθινά ανώτερη προσέγγιση που έκανε τον χριστιανό να αποκαλύψει τι βρίσκεται στην καρδιά του--όχι απλά η συμμόρφωση σε ένα κανόνα.
Αυτή η ίδια συμβουλή αποδεικνύει επίσης ότι ο απόστολος δεν θεωρούσε την απόφαση στην οποία κατέληξαν οι απόστολοι και άλλοι στην Ιερουσαλήμ (που είναι καταχωρημένη στις Πράξεις κεφάλαιο 15) ως "νόμο". Εάν ήταν νόμος,ο Παύλος ποτέ δεν θα έγραφε όπως έγραψε στους χριστιανούς στην Κόρινθο, αναφέροντας με ειλικρίνεια ότι η βρώση κρεάτων που είχαν προσφερθεί στα είδωλα ήταν ζήτημα συνειδήσεως,με καθοριστικό παράγοντα το αν η βρώση θα έκανε τους άλλους να προσκόψουν ή όχι.Το να δούμε την επιστολή της Ιερουσαλήμ ως νόμο,και πάνω σε αυτή τη βάση,να ισχυρισθούμε ότι η αναφορά της στο αίμα δείχνει ότι οι χριστιανοί παραμένουν κάτω από τις διατάξεις του Μωσαϊκού νόμου σχετικά με το αίμα,σημαίνει ξεκάθαρα ότι αγνοούμε τις δηλώσεις του Παύλου στο ζήτημα "του κρέατος που έχει προσφερθεί στα είδωλα",δείχνοντας ότι αυτή η λογίκευση είναι άκυρη.
[υποσημείωση: Σε σχέση με τη σεξουαλική ανηθικότητα (ή πορνεία) που
αναφέρεται στην επιστολή της Ιερουσαλήμ,πουθενά δεν λέει ο απόστολος
ότι είναι κάτι που μπορεί να είναι ορθό ή εσφαλμένο στη βάση του αν προ-
καλεί πρόσκομμα.Είναι φανερό πως θεωρούσε ότι δεν υπάρχουν παράγον-
τες που να την δικαιολογούν.Παρ' όλα αυτά δεν παρουσιάζεται ως νομικός
κανόνας απαραίτητος για να αναγνωρίζει ο χριστιανός την ανάγκη να αποφεύ-
γει την σεξουαλική ανηθικότητα.Όπως παρατηρεί ο απόστολος Παύλος στην
1 Κορ.6:13-19,εάν το άτομο καθοδηγείται από τον νόμο της αγάπης θα το
θεωρήσει ανεπίτρεπτο,αναγνωρίζοντας ότι πρόκειται για κατάχρηση του σώ-
ματός του,το οποίο είναι ενωμένο με τον Χριστό.(2 Θεσσαλ.4:3-6)
Εάν δεν ήταν πιθανό κάποιο πρόσκομμα τότε κανένας δεν θα μπορούσε να κρίνει ορθά τον Παύλο ή οποιονδήποτε άλλο χριστιανό για τη βρώση τέτοιου κρέατος.Όπως αναφέρει ο Παύλος:
"Συνείδηση λέω,όχι τη δική σου,αλλά του άλλου.Διότι για ποιο λόγο να
κρίνεται η ελευθερία μου από τη συνείδηση κάποιου άλλου;"
1 Κορινθ.10:29
ΠΟΣΟ ΓΝΗΣΙΑ ΕΙΝΑΙ Η ΕΝΟΤΗΤΑ ΠΟΥ ΕΧΕΙ ΕΠΙΤΕΥΧΘΕΙ;
Είναι αλήθεια ότι η καθιέρωση ενός νομικού ελέγχου πάνω στους άλλους μπορεί να επιτύχει μια μορφή ενότητας και τάξης.Αλλά πόσο γνήσια είναι; Δεν πρόκειται στην πραγματικότητα για ενότητα και τάξη βασισμένη στην ομοιομορφία και τη συμμόρφωση; Από την άλλη μεριά,η άρνηση να επιτραπεί στους ανθρώπους να ασκούν τον έλεγχο της προσωπικής τους ζωής--μέσω νομικίστικης ερμηνείας--δεν λειτουργεί κατά της αληθινής ενότητας και συνοχής; Σημαίνει αυτό ότι κάθε άτομο που χαράσσει τη δική του πορεία είναι ισχυρογνώμον, ανεξάρτητο και αυτάρεσκο; Δεν είναι αναγκαίο ούτε πρέπει--εάν το άτομο δέχεται γνήσια την ηγεσία Εκείνου που δίνει τέτοια ελευθερία.
Όπως κάποιος δεν μπορεί να αγαπά τον αόρατο Θεό και ταυτόχρονα να μισεί τον πλησίον του, έτσι κάποιος δεν μπορεί να παραμένει ενωμένος με τον αόρατο Γιό του Θεού και να διαφωνεί ή να αποσυνδέεται απ'όλους τους άλλους που παραμένουν ενωμένοι μ' αυτόν και υποτάσσονται ταπεινά στην ίδια ηγεσία. Σύμφωνα με τις Γραφές, είναι η αγάπη, όχι η συμμετοχή σε κάποια οργάνωση, που είναι ο τέλειος δεσμός της ενότητας, διότι η αγάπη είναι μακρόθυμη, αγαθή, δεν είναι ζηλότυπη, δεν επαίρεται, δεν υπερηφανεύεται ούτε αποβλέπει στα δικά της συμφέροντα, αλλά επιζητεί το καλό των άλλων.
Η αγάπη δεν πιέζει τους άλλους σε μια συνεκτική σχέση, αλλά τους ενώνει. Οποιαδήποτε άλλη προβαλλόμενη χριστιανική ενότητα στηριγμένη σε άλλη βάση είναι πλασματική, όχι γνήσια, και μπορεί να διατηρηθεί μόνο με αντιχριστιανικά μέσα.
Η ΕΥΛΟΓΙΑ ΤΗΣ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ
Ένα απίστευτα πολύπλοκο σύστημα κανόνων είναι σήμερα σε λειτουργία μεταξύ των Μαρτύρων του Ιεχωβά το οποίο τους αποστερεί το δικαίωμα άσκησης της ατομικής συνείδησης σε ένα πολύ ευρύ πεδίο της ζωής και της διαγωγής, και τους καθιστά υποτελείς σε μια εκκλησιαστική νομοθετική εξουσία και σε ένα ανώτατο δικαστήριο που αποτελείται από ατελείς ανθρώπους. Ως πρώην μέλος αυτού του δικαστηρίου και νομοθετικής εξουσίας είμαι πεπεισμένος ότι η ρίζα όλων των προβλημάτων βρίσκεται στην μη αναγνώριση της αλήθειας ότι, ως χριστιανοί δεν είμαστε πλέον κάτω από νόμο αλλά κάτω από την ελεήμονα καλοσύνη μέσω του Χριστού. Μέσω του Γιού του Θεού μπορούμε να απολαμβάνουμε ελευθερία από την τήρηση κάποιου νόμου, να απολαμβάνουμε την δικαιοσύνη που είναι προϊόν, όχι της τήρησης του νόμου, αλλά της πίστεως και της αγάπης.
Η αποτυχία να εκτιμήσουν αυτή τη θεία προμήθεια, η αμφιβολία ότι είναι πραγματικά δυνατό για ένα αόρατο πρόσωπο να ασκεί αποτελεσματική ηγεσία και κατεύθυνση των ακολούθων του στη γη χωρίς κάποιο πολύ οργανωμένο ορατό οικοδόμημα εξουσίας που λειτουργεί ως θρησκευτικό δικαστήριο, και η απροθυμία να πιστέψουν ότι οι άνθρωποι μπορούν να προστατευθούν κατά της αδικοπραγίας χωρίς να περιβάλλονται από ένα "φράχτη" νόμων, κανόνων και ψηφισμάτων--αυτό είναι που κάνει πολλά, ίσως τα περισσότερα άτομα να σοκάρονται στη σκέψη να μη βρίσκονται κάτω από νόμο και την απορρίπτουν, όχι μόνο ως μη πρακτική, αλλά επικίνδυνη και ολέθρια που προωθεί την ασέβεια και την ανηθικότητα. Τους κάνει να επηρεάζονται εύκολα και να πείθωνται από τα επιχειρήματα εκείνων οι οποίοι θέλουν να εισαγάγουν και να επιβάλλουν--για να χρησιμοποιήσω τους όρους της Σκοπιάς--"μια νομική διευθέτηση ελέγχου" η οποία θα επιβάλλεται και θα εφαρμόζεται από ένα θρησκευτικό δικαστικό σύστημα.
Είναι διότι το άγιο πνεύμα του Θεού που δίδεται μέσω του Ιησού Χριστού, έχει ανώτερη ισχύ απ' αυτόν τον νόμο, και μέσω της δύναμής του υποκινεί τον χριστιανό να αγαπά τον Θεό και τον πλησίον, που κάνει τον απόστολο να λέει:
"Αν οδηγείστε δε από το πνεύμα,δεν είστε κάτω από νόμο ...; ...; ...; ...; ...; ...;..
οι καρποί του πνεύματος είναι:αγάπη,χαρά,ειρήνη,μακροθυμία,καλοσύνη,
αγαθότητα,πίστη,πραότητα,εγκράτεια.Εναντίον τέτοιων πραγμάτων δεν
υπάρχει νόμος."Γαλ.5:18,22,23
Αυτή είναι η μεγαλοσύνη της χριστιανικής ελευθερίας, να γνωρίζει κάποιος ότι μπορεί να απολαμβάνει την ελευθερία και την αυθόρμητη και αβίαστη άσκηση των θείων ιδιοτήτων χωρίς καμία θρησκευτική εξουσία να έχει το δικαίωμα να παρεμβαίνει και να ακυρώνει τέτοιες εκδηλώσεις αγάπης ή καλοσύνης ή πραότητας ή οποιασδήποτε άλλης ιδιότητας. Μπορούν να το κάνουν αυτό ελεύθεροι από ανησυχία, γνωρίζοντας ότι "δεν υπάρχει νόμος", δεν υπάρχει κάποιο σύνολο κανόνων που να τους εμποδίζει να κάνουν αυτό για το οποίο είναι πεπεισμένοι στη καρδιά τους ότι είναι ορθό και καλό πράγμα να κάνουν, τα αγαθά και στοργικά πράγματα που επιδοκιμάζει ο Θεός, ακόμη κι' αν δυσαρεστούν ορισμένους ανθρώπους.
Ασφαλώς, λοιπόν, το ότι δεν βρισκόμαστε κάτω από νόμο, αλλά κάτω από την ελεήμονα αγαθότητα του Θεού, με κανένα τρόπο δεν μικροποιεί την αίσθηση της ευθύνης μας ως ελεύθερων ανθρώπων του Χριστού. Στην πραγματικότητα την αυξάνει. Διότι γνωρίζουμε ότι "έτσι πρέπει να μιλάμε και έτσι να ενεργούμε, όπως εκείνοι που πρόκειται να κριθούν (όχι από κάποιο νομικό κώδικα ή από ένα σύνολο διατάξεων που έχει επιβληθεί από ανθρώπους) με τον νόμο της ελευθερίας, διότι αυτός που δεν πράττει έλεος θα λάβει κρίση χωρίς έλεος". Αυτός ο "νόμος της ελευθερίας" είναι αυτός που ο μαθητής Ιάκωβος είχε μόλις μνημονεύσει στην επιστολή του ως τον "κυρίαρχο νόμο" ή "ανώτερο νόμο", δηλαδή," πρέπει να αγαπάς τον πλησίον σου όπως τον εαυτό σου".
Η γνώση ότι το αν θα ευαρεστήσουμε τον ουράνιο Πατέρα μας δεν καθορίζεται απ' το αν ζήσαμε τη ζωή μας σύμφωνα με τον νόμο, ένα σύνολο κανόνων, αλλά από τον αν έχουμε ζήσει σύμφωνα με την αγάπη, έχει μια εξαγνιστική επίδραση που ενισχύει την καρδιά. Ο Γιός του Θεού, η Κεφαλή και Κύριός μας, ο οποίος μας ελευθερώνει από την τήρηση κάποιου νόμου--και από ανθρώπους που επιβάλλουν τον θρησκευτικό νόμο και μας εξαναγκάζουν--έδωσε το παράδειγμα αυτής της αγάπης για μας. Συνεπώς, δεν έχουμε ανάγκη να επικεντρώνουμε την προσοχή μας στην απομνημόνευση κάποιου πολύπλοκου συνόλου οργανωτικών κανόνων και πρακτικών, ούτε καν να σκεφτόμαστε με όρους κάποιων νόμων. Μάλλον επικεντρώνουμε την προσοχή μας στον Γιό του Θεού και σε εκείνα που μάθαμε γι' αυτόν μέσω του Λόγου του Θεού και πιστά επιζητούμε να θέτουμε τη ζωή του ως παράδειγμα για μας.
Ρεπορτάζ από αναγνώστη μας (τον ευχαριστούμε πολύ)
Μετά από χρόνια αποφάσισα να κάνω μια βόλτα στη Μαλακάσα, στο χώρο Συνέλευσης των Μαρτύρων του Ιεχωβά για να παρακολουθήσω το πρόγραμμα της Περιφερειακής Συνέλευσης που διεξάγεται εκεί κάθε χρόνο. Επιστράτευσα όλες μου τις δυνάμεις αντοχής για να παραμείνω στο χώρο αυτό 3 ημέρες μέσα σε συνθήκες καύσωνα και με ένα 'παιδικό' πρόγραμμα που η Εταιρία Σκοπιά ονομάζει 'Πρόγραμμα Συνέλευσης 2011'.
Είχε, μάλιστα, προαναγγελθεί ότι θα ακουστούν "καινούργια πράγματα". Το μόνο καινούργιο πράγμα που ανακοινώθηκε ήταν μια 'προσαρμογή' (αγαπημένη λέξη της Σκοπιάς στη θέση της λέξης 'αλλαγή') στην ερμηνεία της 'εικόνας' που είδε ο Ναβουχο-δονόσορας ο βασιλιάς της Βαβυλώνας (Δανιήλ κεφ. 2) σε ό,τι αφορά τη σημασία του κάτω τμήματος της εικόνας που αναφέρεται σε πόδια και δάκτυλα 'από σίδηρο και πηλό'. Η νέα ερμηνεία είναι ασήμαντη και ανάξια σχολιασμού. Θα σταθώ μόνο στην πονηρή επιμονή του ομιλητή ότι "Η τελευταία Παγκόσμια Δύναμη είναι η Αγγλοαμερικανική και δεν θα υπάρξει άλλη". Όπως το περίμενα, ο ομιλητής κατέληξε στο συμπέρασμα ότι, ΑΥΤΟ ΑΠΟΔΕΙΚΝΥΕΙ ΟΤΙ ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΥ ΚΟΝΤΑ!
Τα ίδια Παντελάκη μου τα ίδια Παντελή μου. Η Σκοπιά επί 130 τώρα χρόνια εφευρίσκει λόγους για τους οποίους οι εύπιστοι πιστοί πρέπει να πιστέψουν ότι ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΥ ΚΟΝΤΑ για να συνεχίσουν ΤΟ ΕΡΓΟ ΚΗΡΥΓΜΑΤΟΣ και φυσικά την οικονομική υποστήριξη των προγραμμάτων της Εταιρίας (κυρίως ΟΙΚΟΔΟΜΙΚΩΝ) Δεν μπορώ να πιστέψω οτι μπορεί οι Μάρτυρες να χάφτουν σήμερα αυτό το χιλιοειπωμένο παραμύθι-σλόγκαν. Οι άνθρωποι απλά ΕΙΝΑΙ ΕΓΚΛΩΒΙΣΜΕΝΟΙ σε μια αδίστακτη αίρεση που κοροϊδεύει τα μέλη της για να ΠΛΟΥΤΙΖΕΙ ΚΑΙ ΜΟΝΟ.
Αν επιχειρήσουν να φύγουν, θα υποστούν τις συνέπειες της αποκοπής ή της αποσυνταύτισης με ολέθριες επιπτώσεις στην οικογενειακή τους ζωή και στις σχέσεις με τους φίλους τους. Έτσι παραμένουν εκεί και κάνουν την πάπια. Βέβαια, αυτό έχει και συνέπειες για την Εταιρία. Οι δύο σπουδαιότερες ειναι η απροθυμία των Μαρτύρων ΝΑ ΣΥΝΕΙΣΦΕΡΟΥΝ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΑ όπως στο παρελθόν, και η απροθυμία τους ΝΑ ΒΓΟΥΝ ΣΤΟ ΕΡΓΟ ΚΗΡΥΓΜΑΤΟΣ. Από φίλους μου ενεργούς Μάρτυρες μαθαίνω ότι και η Εταιρία δεν κάθεται με σταυρωμένα χέρια μπροστά στη γενική απάθεια των μελών της. Μέσω του τεύχους της εσωτερικής Σκοπιάς ασκεί ΑΝΗΛΕΗ ΠΡΟΠΑΓΑΝΔΑ ΚΑΙ ΠΙΕΣΕΙΣ για να εξαναγκάσει τους Μάρτυρες σε δράση. Επίσης, χρησιμοποιεί τους Επισκόπους Περιοχής για να πιέζουν αφόρητα τους Μάρτυρες να παραμένουν δραστήριοι στο έργο κηρύγματος.
Στο θέμα των συνεισφορών η Εταιρία εφευρίσκει κάθε τόσο νέες μεθόδους ΑΦΑΙΜΑΞΗΣ ΤΩΝ ΜΕΛΩΝ που είναι τόσο κραυγαλέα ΤΣΕΤΣΙΠΩΤΕΣ ώστε εξοργίζει και τα πιο πιστά άτομα που επί δεκαετίες την υποστήριζαν. Το συμπέρασμά μου είναι ότι με αυτά που κάνει σήμερα η Σκοπιά, απλά, ΣΚΑΒΕΙ ΤΟ ΛΑΚΚΟ ΤΗΣ.
Σχόλιο διαχειριστή:
Φίλε χαράς το κουράγιο σου, πάντα λέω θα πάω να γελάσω λίγο με τα χάλια τους,
αλλά πάντα αλλάζω γνώμη για 2 λόγους
1.Διότι μάλλον θα χάσω την ψυχραιμία μου και δεν ξέρω τί θα γίνει
2. Προτιμώ τις βουτιές στα γαλανά νερά